เมื่อวันที่ 27 มีนาคม เป็นวันเกิดพี่ติ๊ก แต่ไม่อยู่
พวกเรา อิ๊ก หญิง พี่ยุ่น พี่ฝ้าย เลยรวมหัวกัน
แอบมาแฮปให้วันที่ 28
พวกเรา อิ๊ก หญิง พี่ยุ่น พี่ฝ้าย เลยรวมหัวกัน
แอบมาแฮปให้วันที่ 28
เราได้นัดแนะกับพี่เกดไว้แล้วเชียวว่าพี่ติ๊กเลิกงานแล้วไม่ไปว่ายน้ำ
เรากะว่าคงจะกลับบ้านเลย จึงนัดกับหญิงและพี่ยุ่นไว้ 6 โมงเย็น
ส่วนเราเลิกงานแล้วก็รีบแจ้นกลับ แต่แล้ว.... ลืมปริ้นการ์ดวันเกิดที่ตั้งใจทำให้
น้องเจ้าของเครื่องปริ้นท์ก็กลับไปซะแล้ว
เราจึงลงมือเอง อยากให้มันออกมาขนาด 8x4 นิ้ว
แต่มันดันออกมา 4x2 นิ้ว เลยกลายเป็นที่คั่นหนังสืออันจิ๋วไป
เรากะว่าคงจะกลับบ้านเลย จึงนัดกับหญิงและพี่ยุ่นไว้ 6 โมงเย็น
ส่วนเราเลิกงานแล้วก็รีบแจ้นกลับ แต่แล้ว.... ลืมปริ้นการ์ดวันเกิดที่ตั้งใจทำให้
น้องเจ้าของเครื่องปริ้นท์ก็กลับไปซะแล้ว
เราจึงลงมือเอง อยากให้มันออกมาขนาด 8x4 นิ้ว
แต่มันดันออกมา 4x2 นิ้ว เลยกลายเป็นที่คั่นหนังสืออันจิ๋วไป
ไปถึงบ้าน เห็นพี่ยุ่นกับหญิงนั่งรออยู่หน้าบ้าน
พร้อมเค้ก dog food (พี่ยุ่นตั้งชื่อ) ((ดูรูปเค้กได้ที่บล๊อกของหญิง))
พี่ติ๊กยังไม่กลับนั้นเอง หญิงโทรหาก็ไม่รับ
เราก็เลยซวยเช่นเคย โดนพี่ยุ่นค้นดูรูปในคอมพ์
นิสัยเดิมไม่เคยเปลี่ยนเล้ยยย
เมื่อสมัยเรีย น โดนพี่ยุ่นบุกห้องนอน
บังคับอ่านไดอารี่ของเราหน้าตาเฉย
แต่แล้วเสียงระฆังก็ช่วยไว้
พี่ติ๊กกลับมาแล้ว หญิงตะโกนให้ลงไปกินเค้กกัน
พี่ติ๊กบอกว่า ทำไมของที่แต่งหน้าเหมือนอาหารให้ดำน้อยเลย
แล้วเราก็กินๆๆ กัน แม้จะไม่หอมเนย แต่เราก็กินอันอย่างเอร็ดอร่อย
แล้วไปต่อกันด้วยหมูกะทะร้านมารวยแถวคันคลอง
แวะรับพี่ฝ้ายที่เรือนหอก่อน เพราะพี่มะหะโนกไม่อยู่
ระหว่างทาง พี่ติ๊กก็เม้าท์เรื่องราวที่บ้าน
ทุกคนตั้งใจฟังกันมาก คนขับรถ (พี่ยุ่น)
ถามว่า แล้วไงต่อ ไม่หยุดเลย
ระหว่างไปนั่งกินก็เปิดดูรูปงานแต่งพี่ฝ้าย
และดูรูปเก่าๆ สมัยเรียนของโฟโต้
โอ้โห้ พวกเราเปลี่ยนไปกันมากถึงเพียงนี้
พี่ติ๊ก ผอมลงกว่าเดิมมาก พี่ฝ้ายก็ไม่อ้วนท้วนเหมือนเก่า
หญิงแขนเล็กกว่าตอนนี้ แต่หน้ายังกลมเท่าเดิม
พี่ยุ่นตรงกันข้าม อ้วนอืดกว่าเมื่อก่อน จนนึกไม่ออกว่าผอมเป็นยังไง
ส่วนเรา อ้วนเหมือนเดิม แต่น่ารักขึ้น โฮะๆๆๆ
นึกถึงวันก่อนเก่า แล้วไม่มีอะไรน่าเสียดายเลย
รู้สึกว่าเวลาที่ผ่านมากับโฟโต้มันคุ้มค่ามากมายเหลือเกิน
I love you all, my fotofamily.
พร้อมเค้ก dog food (พี่ยุ่นตั้งชื่อ) ((ดูรูปเค้กได้ที่บล๊อกของหญิง))
พี่ติ๊กยังไม่กลับนั้นเอง หญิงโทรหาก็ไม่รับ
เราก็เลยซวยเช่นเคย โดนพี่ยุ่นค้นดูรูปในคอมพ์
นิสัยเดิมไม่เคยเปลี่ยนเล้ยยย
เมื่อสมัยเรีย น โดนพี่ยุ่นบุกห้องนอน
บังคับอ่านไดอารี่ของเราหน้าตาเฉย
แต่แล้วเสียงระฆังก็ช่วยไว้
พี่ติ๊กกลับมาแล้ว หญิงตะโกนให้ลงไปกินเค้กกัน
พี่ติ๊กบอกว่า ทำไมของที่แต่งหน้าเหมือนอาหารให้ดำน้อยเลย
แล้วเราก็กินๆๆ กัน แม้จะไม่หอมเนย แต่เราก็กินอันอย่างเอร็ดอร่อย
แล้วไปต่อกันด้วยหมูกะทะร้านมารวยแถวคันคลอง
แวะรับพี่ฝ้ายที่เรือนหอก่อน เพราะพี่มะหะโนกไม่อยู่
ระหว่างทาง พี่ติ๊กก็เม้าท์เรื่องราวที่บ้าน
ทุกคนตั้งใจฟังกันมาก คนขับรถ (พี่ยุ่น)
ถามว่า แล้วไงต่อ ไม่หยุดเลย
ระหว่างไปนั่งกินก็เปิดดูรูปงานแต่งพี่ฝ้าย
และดูรูปเก่าๆ สมัยเรียนของโฟโต้
โอ้โห้ พวกเราเปลี่ยนไปกันมากถึงเพียงนี้
พี่ติ๊ก ผอมลงกว่าเดิมมาก พี่ฝ้ายก็ไม่อ้วนท้วนเหมือนเก่า
หญิงแขนเล็กกว่าตอนนี้ แต่หน้ายังกลมเท่าเดิม
พี่ยุ่นตรงกันข้าม อ้วนอืดกว่าเมื่อก่อน จนนึกไม่ออกว่าผอมเป็นยังไง
ส่วนเรา อ้วนเหมือนเดิม แต่น่ารักขึ้น โฮะๆๆๆ
นึกถึงวันก่อนเก่า แล้วไม่มีอะไรน่าเสียดายเลย
รู้สึกว่าเวลาที่ผ่านมากับโฟโต้มันคุ้มค่ามากมายเหลือเกิน
I love you all, my fotofamily.
