เมื่อเช้า ตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ นึกว่าสายเสียแล้ว นาฬิกาที่ชั้นหนังสือบอกเวลา 08.15 น. โอ้ววววว
รีบลุกไปเข้าห้องน้ำ ไม่ได้อาบน้ำเหมือนเคย ออกมาหยิบมือถือดู เพิ่ง 7.44 น. เองนี่นา ค่อยยังชั่วหน่อย
แต่ว่า มาถึงที่ทำงานก็สายไปสองนาทีแล้ว โดนหักอีก 2 บาท เมื่อวาน 6 บาท
ระหว่างที่ขับรถมา เห็นน้องผู้หญิงใส่ชุดนักเรียนนั่งซ้อนมอเตอร์ไซด์คุณพ่อไปโรงเรียน ท่านั่งของน้องแปลกดี
แต่ก็น่าเอ็นดู ด้วยความที่เสื้อกันหนาวพ่อตัวใหญ่ น้องตัวเล็กนั่งกอดเอวคุณพ่อเกือบจมเข้าไปในเสื้อกันหนาว
แล้วน้องก็นั่งไพล่หันหน้าไปทางขวา ซึ่งปกติคนเราจะนั่งไพล่หันไปทางด้านซ้าย
มาถึงที่ทำงาน เปิดดูเวบได มีบอลเข้ามาคอมเม้นท์ของเมื่อวาน ถึงเวลาที่โพสต์ อืม 2.22 น. เลขสวยจริงด้วย
บอลบอกว่า แฟนบอล 4 คน ที่ผ่านมา เกิดวันที่ 22 เหมือนกันหมดเลย โชคดี เราเกิดช้าไป เราเกิด 23 พ.ค.
555! ดีใจไหมบอล ไม่งั้นเราคงได้เป็นแฟนกัน
ตัวเลขเป็นเรื่องสำคัญเหมือนกันเนาะ ยิ่งตัวเลขของเวลา ก็ยิ่งมีอิทธิพล อยากมีชีวิตแบบไม่มีเวลา
เหมือนตอนทำฟรีแลนซ์ จะนอน จะตื่นกี่โมง ก็ไม่หวั่นกับเรื่องเวลาเท่าไหร่
แต่... บางที การที่ชีวิตไม่มีอะไรเป็นตัวกำหนด มันก็อาจมีความรู้สึกหว่างโหว่งเกิดขึ้น
กรอบและขอบเขตของการกระทำ ของการปฏิบัติ ก็เป็นเรื่องสำคัญ ที่คนเราต้องมี
และเพิ่งเคารพต่อกันใช่ไหม แต่ว่า ถ้ามันมากไป ก็คงอึดอัด ยืดหยุ่น และล้อเล่นกับชีวิตบางสิ
อย่าทำให้กรอบชีวิตมันแคบเกินไป
Thursday, January 05, 2006
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
2 comments:
ดีใจด้วยกับเพื่อนทั้งคู่ อิอิ
ไม่ใช่ก็ใกล้เคียงอ๊ะ
อิอิ
Post a Comment