ทุเรียน แมวดำ คำว่าเพื่อน และการสารภาพรัก

เรื่องราววันนี้เป็นแกงโฮะ
อยากบันทึกอะไรมากมายทั้งน้อยนิด และมหาศาล
--------------------------------------------
ค่ำนี้ก็ได้กินทุเรียนสมใจอยาก เม็ดแรกและคงจะเป็นเม็ดเดียวของร้อนนี้
พี่มะโหนกเป็นคนซื้อมาจากโรงอาหารหมู่บ้าน
แล้วก็เลือกทุเรียนได้ถูกใจมาก
เนื้อนอกกรอบนิดๆ ข้างในเละหน่อยๆ ชอบแบบนี้เป็นที่สุด
ทุเรียนชิ้นนี้สำคัญตรงที่ ....
พี่ติ๊กไม่ชอบกินทุเรียน และเหม็นกลิ่นมากๆ จนอาจเข้าโรงพยาบาลได้
เราจึงไม่รู้จะซื้อทุเรียนไปกินที่ไหน
อีกทั้งคนขาย เขาขายทั้งลูก และแบบที่แกะเป็นยวงๆ ใส่ถาดโฟม
แต่เราก็ไม่สามารถกินได้หมดคนเดียวทั้งถาด
ทั้งที่ตอนเด็กๆ ชอบทุเรียนมาก
มากจนอาจันทร์ต้องเอาไปซ่อนเพราะกลัวเราแย่งกินหมด
(อาจันทร์ก็ชอบกินทุเรียนเหมือนกัน)
โตขึ้นมา อยู่กรุงเทพแล้ว เดินผ่านตลาด มีทุเรียนวางขาย
อยากกินมาก จนเดินเหลียวหลังมอง
แล้วก็ไปสะดุดกับหมาที่นอนอยู่
ย่าเห็นเลยสงสาร ซื้อทุเรียนให้กิน
และกลายเป็นที่โจษขานในบรรดาครอบครัว
ว่าเราอยากกินทุเรียนมากจนถึงขั้นเหยียบหมาได้
--------------------------------------------
ดำน้อย เป็นแมวของคนในหมู่บ้าน แต่ชอบมาป่วนเปี้ยนบ้านเรา
แล้วก็ท่าทางจะรักเราซะด้วย
เมื่อวานเย็น เจ้าของดำน้อยขี่ฮาเล่ย์ผ่านหน้าบ้าน
ขณะเรากำลังวิ่งเล่นไล่จับดำน้อยอยู่
เขาจึงดับเครื่องรถแล้วคุยกับเรา
ว่าเรากำลังเล่นกับเจ้าดำใช่ไหม
ให้ข้าวมันหรือเปล่า เพราะเขากำลังจะย้ายไปอยู่ที่อยุธยาแล้ว
แมวตัวอื่นๆ ก็ใส่กล่องเอาไปด้วยแล้ว
แต่เจ้าตัวนี้มันไม่ยอมไป มันหนีออกจากกล่อง
ตะกุยกล่องจนขาดหมด เลยคิดว่าจะทิ้งมันไว้ที่นี่
เราก็เลยรับปากว่าจะให้ข้าวมันกินทุกวัน
แต่คงเอามันเข้าบ้านไม่ได้ เจ้าของบ้านไม่ยอม

เรารู้สึกดีใจเหลือเกิน ที่ได้มีแมวเป็นของตัวเองอีกครั้ง
เดี๋ยวค่อยแอบพามันเข้าบ้านตอนพี่ติ๊กไม่อยู่
ให้มันมานอนบนเตียงด้วย เหมือนแมวตัวอื่นๆ ซึ่งเป็นที่รักของเรา

ดำน้อยชอบกินน้ำราดปลากระป๋อง
มันจะเลียกินน้ำจนหมด ก่อนที่จะกินเนื้อปลา
แล้วมันก็เหลือเนื้อปลาทิ้งไว้ทุกที

ปล.ดำน้อยมีแฟนแล้วชื่อน้ำขุง แต่ดูเหมือนว่าจะยังไม่ยอมรับรักซะทีเดียว
--------------------------------------------

ช่วงนี้ยังเศร้าๆ ใจอยู่กับการสูญเสียเพื่อนคนหนึ่งไป
เพียงหวังให้ประโยคที่เขาบอกผ่านทาง msn นั้น
จะเป็นการเข้าใจผิดของเราเอง
หรือเป็นประโยคประชดของเขาเหมือนทุกที
แต่มันก็หลอกตัวเองไม่ได้ เพราะประโยคนั้น
ดูเหมือนจะเป็นคำตอบของทุกรู้สึกในใจเรา
ว่าทำไมเขาทำตัวไม่เหมือนเพื่อนของเราเลย
“พี่คิดว่า อิ๊กอาจจะยังไม่ใช่เพื่อนของพี่”
จากวันนั้น เราก็ยังไม่ได้คุยกับเขาเลย สัปดาห์กว่าๆ แล้ว
นอกจากอีเมล์ที่เราส่งแจ้งข่าวเพียงสองสามคำ
ให้เพื่อนเขามาสมัครงานที่บริษัท
เราไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวอย่างไรต่อไป
ในเมื่อคนที่เราคิดว่าเขาเป็นเพื่อนมาตลอดสามปี
กลับมาบอกว่า เราไม่ใช่เพื่อนเขา
แล้วที่ผ่านมา เราเป็นอะไร หรือจะเป็นแค่ลูกล่อ
ให้เขาใช้ทำอะไร หรือจะทำยังไงกับเราก็ได้
อย่างที่พี่อาร์ตบอก
ผิดหวังต่อโลกนี้อยู่เหมือนกันที่เกิดเหตุการณ์นี้
--------------------------------------------

เคยคิดนะว่า ถ้ามีใครสักคนมาสารภาพรัก เราคงเขินน่าดู
และคงรู้สึกร้อนผะผ่าว ด้วยความตื่นเต้น
แต่พอถึงเวลาจริง เรากลับไม่รู้สึกอะไรเลย
นอกจากความเป็นไปไม่ได้
และไม่เชื่อในความรู้สึกนั้นๆ ของเขา
เขาบอกว่าคิดถึง เราตอบกลับได้แค่คำขอบคุณ
เขาถามว่าขอบคุณทำไม
เราบอกว่า ขอบคุณที่มีความรู้สึกดีๆ ให้กัน
อดคิดไม่ได้ว่า กับใครบางคนที่เราบอกว่ารักเขามากแสนมาก
เขาก็คงไม่รู้สึกอะไรเลยเช่นเดียวกันกับเรา