เมื่อรักทำให้เกิดความทรมาน

มีสวนสนุกมาตั้งอยู่ใกล้ๆ กับบิ๊กซีที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านหนัก

เลยนึกครึ้มอกครึ้มใจอยากไปเล่นเครื่องเล่นที่มีอยู่มากมาย

ทั้งปลาหมึกยักษ์ รถไฟไม่เหาะ เรือไวกิ้ง ลูกบอลน้ำ

เรือบั๊ม รถบั๊ม แล้วก็ของเล่นแบบเด็กๆ

ฉะนั้น จึงเดินจับมือพี่โก๋ไปเที่ยวเล่นกันตามประสาคู่รัก

(วี้ดวิ้วววววววว) โดยทิ้งพ่อกับแม่ไว้ที่บ้าน

วัยรุ่นเด็กแซบ เด็กสกอย และเด็กธรรมดามาเที่ยวเล่นกันสนุกสนาน

อัตราค่าเล่นเครื่องเล่นก็ไม่แพงมาก ประมาณ 25-35 บ้าน

เราสองเดินวนกันจนรอบแล้ว

พี่โก๋ก็บอกว่าอยากเล่นเรือไวกิ้ง แต่น้องนางอิ๊กศรีอยากเล่นแค่รถไฟไม่เหาะ

เพราะเกิดจำความได้ว่าในวัยเด็กเคยไปเล่นที่สวนสยามแล้ว

เกิดความกลัวและกังวล จึงปฏิเสธพี่โก๋ไปแบบไม่ใยดีว่าไม่เล่น

พี่โก๋ก็งอน หันหลังกลับบ้าน เดินก้นส่ายไป

ด้วยความรักที่น้องอิ๊กมีต่อพี่โก๋ จึงตามไปง้อ

ประเหลาะว่าไม่สนุกหรอก เวียนหัว ตาลาย เคยเล่นแล้วมันไม่เสียวแต่มันคลื่นไส้

แต่สุดท้วย ด้วยความรักอีกนั่นแหละ จึงใจอ่อนยอมไปขึ้นเรือไวกิ้ง

อันที่จริงแล้ว เรายังอยากเล่นเครื่องเล่นอื่นอีกมากมาย

แต่พี่โก๋เห็นสภาพเราบนเรือไวกิ้งที่เหาะขึ้นเหาะลง

บวกกับสารรูปหลังจากที่ลงมาแล้ว พี่โก๋ก็พากลับบ้านทันที

ปรากฏว่าน้องอิ๊กจับไข้ ตัวสั่น เหงื่อแตกโชก

เป็นอันว่า ความรักทำให้เกิดความทรมานเช่นนี้เอง