และแล้วก็ถึงเวลานี้
อีกไม่นานร้านขายของที่ระลึกที่พิพิธภัณฑ์ก็จะปิดทำการแล้ว
สบายใจขึ้นที่จะได้ไม่ต้องทนหงุดหงิดกับพวกยาม
ที่มาสูบบุหรี่แถวร้านทุกวัน แม้ว่าจะติดป้ายห้ามสูบแล้วก็ตาม
และไม่ต้องทนกับเสียงดังๆ จากการเคาะเหล็ก ตอกตะปู ลับใบมีดของ
พนักงานสนามที่มาทำงานในห้องเก็บของหลังร้าน
และไม่ต้องทนสูดดมควันไฟที่พนักงานในอุทยานฯ
จุดเผาเศษขยะและใบไม้แห้งในเขตอุทยานฯ (นั่นแหละ)
และไม่ต้องทนกับอากาศร้อนแสนร้อนภายในร้าน
และไม่ต้องผิดหวังซ้ำซากที่นักท่องเที่ยวที่มีอยู่น้อยนิด
ไม่เดินผ่านมาหน้าร้าน เพราะไม่รู้ว่าภายในพิพิธภัณฑ์มีร้านขายของที่ระลึกอยู่
และแล้วก็ถึงเวลานี้
ความอิสระ
การเริ่มต้นใหม่
การย้ายถิ่น
การแสวงหา
และแล้วก็ถึงเวลาแห่ง
ความสับสน
ความหม่นหมอง
ความอด
ความลำบาก
นี่แหละนี่ชีวิต
เมื่อพายเรือไปถึงเกาะ สำรวจจนทั่วแล้ว
พบว่าไม่มีอะไรน่าสนใจ ก็ต้องออกเดินทางสำรวจกันใหม่
ฟังเพลง โหลดเพลง mp3 ที่นี่
Thursday, June 04, 2009
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
3 comments:
แล้วกำลังเตรียมเดินทางไปไหนต่อล่ะอิ๊ก?
เรายังทำงานอยู่แปดริ้วล่ะ
สอนหนังสือเด็กสนุกดี
แต่ระบบงานก็งี่เง่าไปเป็นลำดับ (^^
ความมั่นคงคืออะไร
ไม่เคยมีหรอก
เราต่างมีชีวิตในจังหวะการก้าวเดิน
ที่แตกต่างกัน แต่เหมือนกันในความไม่แน่นอน
สู้ๆ เน้อ
ขอบใจมากนะยีน
ที่แวะมาหา
คิดถึงมากนะ
อิ๊กหลุดพ้น แต่เรากำลังดิ้นกระดึ๊บๆกับร้านเล็กๆเหลืองอ๋อย
แถมต้องทนดมควันบุหรี่ไอ้ฝรั่งบ้าข้างร้านทุกวัน
หาเรื่องใส่ตัว แถมมีไอ้ชั่วมาก่อมะเร็งให้อีกตะหาก
กรรมใครกรรมมัน ขึ้นอยู่ว่าจะกำหรือจะปล่อย...
Post a Comment