ฝ่าฝน ทนรถติด เพื่อโจ๊กเจ้หงส์

เนื่องจากสุดที่รักปวดฟัน เราจึงพยายามสรรหาโจ๊กที่ขึ้นชื่อ แล้วพากันไปกิน
เสิร์ชในอินเตอร์เนตเจอ 10 อันดับโจ๊กแสนอร่อยในเมืองกรุง
แล้วโจ๊กเจ้หงส์ที่อยู่ในอันดับที่ 10 ก็เข้าตากรรมการ
เพราะว่าอยู่ติดกับร้านนมมนต์ ตรงข้ามศาลาว่าการกรุงเทพ
ซึ่งเคยไปหลายครั้งตอนทำงานที่บิ๊กซี
ก็เลยตกลงใจไปที่นั้น สั่งให้พี่โก๋มารอที่ใต้ตึกอ๊อฟฟิศ
เพื่อนั่งรถเมล์สาย 44 มุ่งหน้าสู่ถนนราชดำเนิน
เมฆดำเริ่มตั้งเค้ามาแต่ไกล แต่ไม่หวั่นไหว อยู่ใต้ฟ้าจะกลัวฝนทำไม
รอรถเมล์อยู่พักใหญ่ แล้วก็ได้ดั่งใจหมาย รถแล่นไปได้พักเดียว
ฝนเทกระหน่ำสาดซัดเข้าหน้าต่าง ผู้โดยสารจึงต้องรีบปิดหน้าต่าง
อากาศในรถเมล์ก็เลยยิ่งอบอ้าว

เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง เราสองก็ยังไปไม่ถึงจุดหมายปลายทาง
คิดอยากจะเปลี่ยนใจข้ามถนนขึ้นรถเมล์กลับไปกินข้าวใต้หอ
แต่คุณป้าที่นั่งข้างๆ บอกว่าข้ามสะพานผ่านฟ้าไปก็อีกนิดเดียวถึงแล้ว
นั่นแหละ อีกนิดเดียวก็ถึงกับครึ่งชั่วโมงที่รถค่อยๆ ขยับๆ
เห็นอนุสาวรีย์ประชาธิปไตยอยู่เบื้องหน้า เราใกล้ถึงแล้วสิ
เฟี้ยบบบบบบบ รถเลี้ยวซ้ายซะงั้น ไม่ไปตามทางที่คาดคิดไว้
ก็เลยต้องระเห็ดลงจากรถทันควัน เรียกสองตุ๊กไปศาลาว่าการ
สองตุ๊กไปจอดหน้าร้านนมมนต์ แล้วเราก็พบโจ๊กร้านเจ้หงส์
อยู่ข้างร้านนมจริงๆ ด้วย แต่หน้าร้านกว้างประมาณหนึ่งช่วงแขน
มีป้ายติดไว้ว่า มีโต๊ะให้นั่งด้านในซอย
เราจึงสั่งโจ๊กหมูกับกระเพาะ ไม่ใส่ไข่ แต่ใส่ขิง
เนื้อโจ๊กเนียนละเอียดมากๆ หมูสับปั้นก้อน กระเพาะชิ้นใหญ่เป้ง
สรุปว่าก็อร่อยพอใช้ แต่ยังไม่หน่ำใจกับความทรหดที่ผจญรถติด
จึงเดินออกจากซอยไปต่อร้านสุกี้ที่อยู่ติดกัน
พี่โก๋สั่งสุกี้ทะเล โอ้แม่เจ้า ถ้วยละ 70 บาท
พี่โก๋ถามทำไมแพงจัง เราสั่งหมี่ซั่วฮ่องกงใส่เนื้อไก่
อร่อยทั้งสองอย่างเลย โดยเฉพาะสุกี้ทะเล เนื้อปลาหมึก กับกุ้งตัวโตๆ
กัดแล้วเต็มปากเต็มคำ กินไปสักแป๊บเจ้าของร้านจู่ๆ ก็ล้มลงไป
โดนน้ำร้อนลวกที่ขา แต่เก่งมากไม่ร้องสักแอะเดียว แต่ทำหน้าเหย่เกมาก

ออกจากที่นี่ กำลังจะเดินไปขึ้นรถกลับ พี่โก๋ดึงแขนไว้
ยังไม่เสร็จภาระกิจ ยังไม่ได้ไปกินนมมนต์กับหนมปังเลย
ฉะนั้นจึงต้องปฏิบัติตามให้บรรลุเป้าหมาย
สั่งหนมปังนึ่งกับสังขยา นมดอกอัญชัน กับน้ำนมถั่วเหลืองทั้งขวด
สรุปคือ ท้องอืด เดินจะไม่ไหว บวกกับสายฝนที่ตกไม่ยั้ง
เลยต้องเรียกแท๊กซี่กลับห้อง

โปรเจคนี้สูญเงินไป 400 บาท รวมค่าใช้จ่ายในการเดินทาง
สิ่งที่ได้คือไขมันที่ก่อตัวอย่างเงียบๆ