เพื่อนรัก

ก่อนจะนับใครเป็นเพื่อนสักคน
เราต้องใช้เหตุผลอะไร เพื่อจะเลือกเขา
เพื่อนตอนนักเรียน เพื่อนใหม่เพื่อนเก่า
ต้องเป็นคนอย่างไร เราถึงเรียกเพื่อน
เขาเป็นคนแบบไหน
กว่าจะรู้สึกว่าไว้ใจ จะต้องรู้จักกันเท่าไหร่
จะต้องคบและเรียนรู้กันมานานแค่ไหน

กว่าจะได้อยู่เป็นเพื่อนของใคร กว่าจะได้เจอะคนที่เขาจริงใจให้รัก
เพื่อนกินเพื่อนเที่ยว คงมีไม่ยาก
แต่คนไหนเคียงข้างเสมอ เมื่อลำบากนั้น คือเพื่อนของฉัน
แค่มองตากันก็เข้าใจ ไม่ต้องพูดอะไรมากมาย
เพราะว่าเรามีกันและกันมานานใช่ไหม

ฉันมีคนๆ หนึ่งที่เป็นเพื่อนรัก ไม่ใช่แค่เพียงคนรู้จัก
นั่นคือเธอนี่ไง ไม่ว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นเช่นไร
และฉันก็ยังคงมั่นใจ เราจะมีกัน
วันเวลาเราคงพิสูจน์อะไรมากมายกว่าแค่คำพูด
ของฉันกับเธอ ใช่ไหม

------------------------------------------------------------------
ซึ้งกับเพลงนี้มาก
ฟังวันละไม่ต่ำกว่าสิบรอบ

เค้กอุ๊ 2

ทำเค้กวันเกิดให้อุ๊

ทำเค้กวันเกิดให้อุ๊
หนึ่งในน้องรักของชมรม
เราไม่ได้ทำเค้กวันเกิดให้คนทุกคนในชมรมหรอกนะ
ก็เลือกทำให้แต่คนที่เรารักมากหน่อย

และในวันนั้น วันที่ 8 สิงหาคม 2549
น้องชมรมทั้งหน้าเก่าหน้าใหม่ จึงได้ชิมเค้กแสนอร่อยของเรา
เค้กที่ขึ้นชื่อลือชามานานนม
แม้ว่าพี่ยุ่นจะปากเสียบอกว่า หน้าตาดีแต่กินไม่ได้
ฮึฮึ ไม่อยากบอกเลยว่าคราวนี้มันอร่อยจริงๆ
แล้วพี่ยุ่นก็อดกิน เอาไว้แก้แค้นพี่ยุ่นตอนวันเกิดอีกที

ใฝ่ฝัน อยากทำเค้กให้คนที่เรารักกิน แล้วเขาค่อยๆ ละเลียดกิน ไม่อยากให้มันหมดไป
ใฝ่ฝัน อยากให้คนที่ได้ชิม บอกว่า อร่อยจัง
ใฝ่ฝัน อยากทำเค้กให้หอมฉุย หอมขึ้นไปถึงดวงดาว
ใฝ่ฝัน อยากมีร้านเค้กเป็นของตัวเอง

มาดูรูปขั้นตอนการทำกันดีกว่า
1. ตีเนยกับน้ำตาลจนอ่อนนุ่ม
2. ค่อยๆ ใส่ไข่
3. ใส่แป้งทีละนิด สลับกับน้ำนม
4. ใส่เมล็ดป๊อปปี้ซีด
5. ตีรวมกันมันก็จะเหนียวๆ แบบนี้
6. เทใส่พิมพ์กลม ขนาด 8 นิ้ว แล้วส่งเข้าเตาอบ
7. มาทำครีมคัสตาร์ดสอดไส้ ด้วยการต้มนมกับแป้งข้าวโพดและน้ำตาล
8. ตีไข่แดงให้เข้ากัน
9. เทส่วนผสมนมลงไข่แดง แล้วคนเร็วๆ จนเหนียว ใส่ตู้เย็นไว้
10. อบออกมาแล้ว ทิ้งไว้ให้เย็น ผาครึ่ง พรมน้ำเชื่อม
11. ราดครีมลงไปตรงกลาง เกลี่ยให้ทั่ว ประกบสองส่วน
12. ราดช็อคโกแลตตุ๋นลงไป
แต่งหน้าทาปากให้สวยงามก่อนออกงานราตรี

ก็รู้ว่ารัก แต่ยังอยากได้ยิน

ผู้หญิงอยากได้ยินคำว่ารักเสมอๆ
ผู้ชายไม่ค่อยจะยอมเอ่ย และไม่ค่อยแสดงออกว่ารักมากแค่ไหน

รู้ไหมว่าลึกๆ ในใจผู้หญิงสัมผัสได้นะ ว่าผู้ชายมีความรักให้หรือเปล่า
เหมือนประโยคที่ว่า “ไม่อาจเห็นได้ด้วยตา ขอเพียงใช้หัวใจ”
แต่.... หลายๆ ครั้งผู้หญิงเราก็อยากได้ยินคำว่า “รัก” อยากได้ฟัง
และอยากมั่นใจ

ฉันรู้ว่า ความรักอาจจะไม่ต้องแสดงออกด้วยคำพูด
หรือวิธีการโรแมนติกอะไรมากมาย
อันที่จริงฉันก็สัมผัสได้จากเรื่องราวเล็กๆ ตอนที่เราอยู่ด้วยกัน

ค่ำวันนั้น ที่เราไปหาซื้อกับข้าวด้วยกัน
ถาดใส่อาหารวางเรียงรายในตู้กระจก
เธอสั่งอาหารตักใส่ถุงได้ 1 อย่าง ฉันสั่งไป 1 อย่าง
เธอบ่นว่า ไม่มีแกงอะไรเลย
ฉันจึงเดินไปดูร้านข้างๆ ไม่มีแกงน่ากิน
มีแต่ปลาทอดราดซ๊อสพริก
ฉันจำได้ว่าเธอชอบกินปลา
แต่เธอไม่ได้ตอบอะไร เราจึงขับรถไปซื้อกับข้าวอีกร้านหนึ่ง
ฉันเดินไปมุมแกง แต่ไม่มีอะไรน่ากิน
เธอถามฉันว่า ไข่พะโล้ไหม
ฉันพยักหน้าหงึกๆ ในใจคิดว่าอะไรก็ได้
แล้วก็สั่งปลาทอดอีก 1 ตัว

ตอนนั่งล้อมวงกินข้าว ฉันแอบกินแต่ไข่แดงในไข่พะโล้
ที่เหลือเธอกินคนเดียว เพื่อนเธอแซว “ไรว่ะ กินคนเดียวเลย”
“ก็ไม่เห็นมีใครกินเลย” เธอตอบ
ประโยคนั้นทำให้ฉันรู้สึก
แอบคิดเข้าข้างตัวเองว่าเธอคงตั้งใจซื้อให้ฉัน
เพราะฉันเคยฝากเธอซื้อไข่พะโล้ที่หน้าอ๊อฟฟิศ 10 ฟอง
เธอคงคิดว่าฉันชอบกิน

ขอบคุณและขอบใจเธอจริงๆ ที่ใส่ใจเรื่องเล็กน้อยนี้
ที่ผ่านมาฉันคิดเสมอว่าเธอไม่เคยรู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับฉันเลย
และเชื่อประโยคที่เธอบอกว่า เธออาจคิดว่าฉันยังไม่ใช่เพื่อนเธอ
ประโยคที่ทำให้ฉันเสียใจมากที่สุด

มาวันนี้ ฉันพอจะเข้าใจว่า เธอก็ใส่ใจและรักฉันบ้าง
แต่... ฉันก็ยังอยากฟังคำว่ารักจากเธอ
.................................................
ปล. จริงๆ แล้ว ฉันไม่ได้ชอบกินไข่พะโล้

วันที่เธอดูแปลก

คืนนี้นั่งฟังเพลงเก่าๆ แล้วเกิดชอบเพลงนี้ขึ้นมา
แปลกดี เพลงนี้ล่วงมากี่ปีแล้วเพิ่งจะชอบมัน
------------------------------------------

เพลง วันที่เธอดูแปลก
ศิลปิน Project H

วันนี้ เธอแปลกจัง วันนี้เธอเปลี่ยนไป
ทำไม วันนี้ ดูเธอไม่ยิ้มเหมือนทุกวัน
ทำไม วันนี้ ไม่ยอมพูดคุยกับตัวฉัน
ไม่ยอมทักกันอย่างเคย
จากเพื่อนสนิทกัน จากเพื่อนที่เข้าใจ
แต่ในวันนี้ ดูราวกับคนไม่คุ้นเคย
เธอหลบสายตาฉัน แล้วทำเป็นเฉยเฉย
ไม่รู้เลย เพราะอะไร
คงมีใคร บอกให้เธอ
ได้รู้ เรื่องจริงในใจฉัน
และเธอเอง ก็คงไม่อยาก รับมัน
เธอจึงทำแบบ นี้
ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันขอให้เธอลืมได้ไหม
ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันขอให้เธอไม่ต้องสนใจ
แค่คนแอบรัก เท่านั้น ไม่สำคัญ เท่าไหร่
ฉันขอได้ไหม ให้เรา กลับมาเป็นเหมือนเดิม ...
จะไม่ไปปลอบใคร ให้ช่วยคุยกับเธอ
จะไม่มีเพราะ ไม่คิด กับเธออย่างนี้เอง
จะเป็นแค่เพื่อนกัน
ขอแค่ได้ใกล้ชิด ในคราวนี้ฉันสัญญา

http://www.doo-dd.com/music/play.php?id=2386
ลองฟังเพลงดูสิ น่ารักดีนะ

ความฝัน

ฉันคิดอะไรก่อนที่จะหลับไป
จำได้ว่าอ่านหนังสือเล่มที่อ่านค้างไว้เกือบปีแล้ว
“กบฏช็อกโกแลต” เรื่องราวเกี่ยวกับเมืองๆ หนึ่ง ที่นายกสั่งห้ามทุกคนกินช็อกโกแลต
และน้ำตาล นายกสั่งให้ทหารกำจัดและทำลายล้างช็อกโกแลตและน้ำตาลจนสิ้น
อาหารทุกอย่างไม่ต้องใส่น้ำตาล และขนมที่เคยทำจากช็อกโกแลต
ก็ให้ใช้ช็อกโกแลตซับแทน ด้วยเหตุผล เพื่อสุขภาพของประชาชน
แต่เด็กกลุ่มหนึ่ง ซึ่งคิดว่าหากโลกนี้ไม่ช็อกโกแลต ชีวิตก็ไร้ความหมาย
เขาจึงแอบตามหาช็อกโกแลตที่หลงเหลืออยู่ และหาส่วนประกอบที่จะผลิตมันขึ้นมาอีก
เพื่อที่จะลักลอบขายให้กับเด็กและผู้ใหญ่ในตลาดมืด
ฉันอ่านถึงตอนที่เด็กๆ เจอส่วนประกอบที่จะนำมาทำช็อกโกแลตที่ร้านขายของชำเก่าแห่งหนึ่ง
แล้วก็ปิดไฟนอน
........................................................
ความฝันเริ่มต้นตรงไหนจำไม่ได้
แต่ที่จำได้แม่น ก็ตอนที่.....
ฉันกำลังอยู่ในสวนสาธารณะที่ไหนสักแห่ง
ฉันยืนอยู่ตรงประตูทางเข้าสวน แล้วใครคนนั้นก็ปรากฏขึ้นที่ด้านข้าง
เขาใส่เสื้อยืดสีขาว กางเกงผ้าขายาวสีขาว ตัวที่ฉันเคยเห็นเขาใส่อยู่บ้าน
เขาสะกิดที่แขนข้างซ้าย ฉันหันกลับไป เห็นดวงหน้าเขาอย่างชัดเจน
ไม่ผิดหรอก เป็นเขาที่ฉันไม่ได้ฝันถึงนานแล้ว
น่าแปลกที่ดวงหน้าเขาจะชัดเจนเสมอในฝัน
เขาดึงแขนฉันให้ไปอีกทาง เขาบอกว่า ไปคุยกันที่อื่นเถอะ มีเวลาน้อย
ในฝันฉันลังเล เพราะตอนนั้นเหมือนฉันกำลังรอเพื่อนหรือใครอยู่
แล้วเราก็วิ่งไปด้วยกัน มีคนรู้จักฉันวิ่งตามเรามา
เราจึงวิ่งไปหลบบนตึกที่เกือบจะร้าง
เราแอบซ่อนอยู่ที่ซอกตึก คนตามวิ่งเลยไปแล้ว
เรายืนใกล้กัน เหมือนฉากในหนังที่พระเอกพานางเอกหนีผู้ร้าย
ฉันจึงเดินเข้าไปในห้องที่มีเฟอร์นิเจอร์เพียงโต๊ะและเตียงเก่าๆ
ในฝัน เราคุยอะไรกันสักอย่าง แต่เราไม่เข้าใจกัน
ฉันวิ่งออกมาจากตึก แล้วเริ่มหนี
เขาวิ่งตามมา แต่เขาก็ตามไม่ทัน
จริงๆ แล้วเขาตามไม่ทัน หรือเขาเลิกล้มที่จะวิ่งตาม
ฉันไม่แน่ใจ
.......................................................
ฉันฝันอะไรต่ออีกมากมายหลังจากนั้น เป็นการผจญภัยที่โลดโผน
เรื่องราวในฝันมักจะเป็นเรื่องเหนือความจริงเสมอ
เราจะได้ทำสิ่งที่เราไม่กล้า และทำในสิ่งที่เรากลัวในโลกความจริง
ก่อนที่ฉันจะขับรถยนต์เป็น ฉันมักจะฝันว่าขับรถเก่ง หลบลีกสิ่งกีดขวางได้หมด
แม้ชนก็ไม่เป็นไร เมื่อขับรถเป็นแล้ว ก็ไม่เคยฝันถึงการขับรถอีกเลย

ความฝันคงเป็นสิ่งสะท้อนความคิดบางอย่างในใจของเรา
แต่การที่ฉันวิ่งหนีเขาในฝัน ทำให้ฉันตื่นมาแล้วเศร้า
ที่จริงแล้ว ฉันไม่เคยอยากจะหนีเขาไปไหน
หากเรามีเวลาอยู่ด้วยกันเพียงน้อยนิด ฉันก็จะกักเก็บเวลานั้นไว้
เก็บเกี่ยวความทรงจำที่ดีไว้ให้มากที่สุด
แต่... ถ้าหากว่าฉันต้องเจอเขากับผู้หญิงคนหนึ่ง
ฉันก็อาจจะหันหลังแล้วเดินจากไป .........

Just Married

ดาริน เป็นเพื่อนซี้สมัยม.1 และ ม.2 ที่รร.พระหฤทัย
เราเรียนห้องเดียวกัน ไปกินข้าวกลางวันด้วยกัน
ก๊กของเรามี ฝน(เล็ก) เปีย(หน้าไข่) ปิ่นนง(ปิ่นอนงค์)
น้ำ(หทัย) ดาริน(ชื่อเล่นว่าปุ้ย) แล้วก็เรา(คนเสียงเน่อ)
ตอนม.1 เราติดศูนย์วิชาแบดมินตัน (เจ็บใจมาก)
ปิดเทอมแล้วแต่ยังกลับบ้านไม่ได้
เลยต้องไปนอนบ้านดาริน เพื่อไปแก้ศูนย์ด้วยกัน
(ดารินติดศูนย์วิชาวิชาอื่น)
นั่นเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เราไปนอนค้างบ้านเพื่อน
และได้กินขนมจีนน้ำเงี้ยวนับแต่มาอยู่เชียงใหม่ แล้วพบว่ามันอร่อยมาก
แม่ดารินพาไปเที่ยวอำเภอพร้าว ไปแอบดูเมียน้อยพ่อดาริน
พาไปเที่ยววัดที่พระนิกรเคยอยู่
แม่ดารินเล่าเรื่องดวงพระธาตุที่ลอยไปมาหากันระหว่างพระธาตุ
แล้วแม่ดารินก็บอกว่า เราควรห้อยพระไว้ตลอดเวลา
ยามที่เราเดินทางไปไหน ไกลถิ่น พระจะได้คุ้มครอง ไม่มีผีสางกล้าทำร้าย
แล้วทันทีที่เรากลับสุโขทัย เราก็ขอพระแม่ย่าจากแม่มาห้อยคอไว้ตลอดไม่เคยถอด
จนวันนี้ 10 กว่าปีแล้ว แล้วยังคงห้อยพระแม่ย่า
เรามักจะดึงพระมากำไว้พร้อมพนมมือไหว้ก่อนนอนทุกครั้งที่ไปนอนค้างที่อื่น

ความทรงจำตลอดสามสี่วันที่บ้านดารินยังใหม่สด แม้รสชาติอาจจะจางไปบ้าง
เพราะเราไม่ได้หยิบมาปัดฝุ่นนานปี เรากับดารินเริ่มห่างกันตั้งแต่ ม.3
เราเรียนกันคนละห้อง และแม้ว่าเราจะยังได้เรียนที่ยุพราชเหมือนกัน
แต่เราก็ห่างกันไปมากๆ ดารินอยู่ห้อง 8 สายวิทย์ เราเรียนห้อง 14 ศิลป์ฝรั่งเศส
ดารินมีแฟนชื่อก้อง แต่เรามีกลุ่มเพื่อนใหม่ที่ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร
ตอนกลางวันก็ไปแค่โรงอาหารกับห้องสมุด
(ไม่ได้อ่านหนังสือเรียนนะ เราไปอ่านหนังสือทำอาหาร)
มีบางวันที่เราไปดูโต้วาทีคนเดียว เพราะเราแอบชอบนักโต้วาทีห้อง 3

เรากับดารินยังคงเรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกัน ดารินเรียนเภสัช และยังคงเป็นแฟนกับก้อง
รู้สึกว่าจะเคยเจอกันไม่เกิน 3 ครั้ง ในมหาวิทยาลัย ครั้งล่าสุด ดารินบอกว่า เรียนไม่ไหว
จากนั้นไม่นาน เพื่อนเราก็บอกว่า ดารินโดนไทร์แล้ว เราก็ไม่ได้ข่าวอีกเลย

ปีที่แล้วนี่เอง เราบังเอิญไปเจอดารินที่โรงพยาบาลมหาราช
เราไปรับก๊อฟออกจากโรงพยาบาลตอนคลอดปันปัน
ดารินไปเฝ้าไข้น้องสาวคนเล็ก รู้สึกว่าจะเป็นโปลิโอ จนต้องตัดขาทิ้ง
เราแลกเบอร์โทรศัพท์กัน เราคิดจะโทรชวนดารินไปกินข้าวหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยโทรไป
แล้วเมื่อเดือนที่แล้ว ดารินโทรมา บอกว่าจะมาหาที่บริษัท
เอาการ์ดแต่งงานมาแจกให้ แต่เจ้าบ่าวไม่ใช่ก้อง
เป็นรุ่นพี่ที่ทำงาน ชื่อทน ทำงานที่ LTEC นิคมลำพูนด้วยกัน

คืนวันที่ 9 กรกฎาคม 2549 เราก็ได้พบดารินอีกครั้งในชุดเจ้าสาวแสนสวย
เพื่อนเราสวยมากจริง เราถ่ายรูปหน้างานด้วยกัน
ดารินบอกว่า “ขอบใจแกมากนะอิ๊ก”
เราเป็นเพื่อนม. ต้น คนเดียวที่ไปงานแต่งของดาริน
เรานั่งโต๊ะร่วมกับเพื่อนที่ LTEC และอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยนอร์ท
เราเพิ่งรู้เหมือนกันว่าเพื่อนเคยเป็นอาจารย์สอนที่นั้น
แล้วเราก็เพิ่งรู้ว่าเพื่อนไปเรียนที่มอเกษตร คณะวิศวะ หลังจากโดนไทร์
และตอนนี้กำลังต่อป.โทที่มช. คณะวิศวะ

เพื่อนรวมงานทั้งสองที่ของดาริน ชวนเราคุย บอกว่า ดารินนิสัยดี
น่ารัก ใจดี คืนนี้ก็สวยมากๆ ด้วย
เรานั่งยิ้มมองเพื่อนบนเวที ที่กำลังทำหน้าที่ของเจ้าสาวตามแบบฉบับ
เจ้าบ่าวกล่าวชื่นชมเจ้าสาวอย่างจริงใจ

ภาพดารินตอนม.ต้นที่มัดผมเปียสองข้าง ทับซ้อนภาพเจ้าสาวชุดสีขาวสลับไปมา
เราดีใจกับเพื่อนด้วยจริงๆ
ขอให้เป็นดังคำอวยพรที่เราเขียนไว้หน้างานนะจ้ะ
“ขอให้ความรักร้อยพันความรัก
ผูกโยงเป็นรักที่มั่นคงของดารินกับทน”
จาก ... อิ๊กและเพื่อนๆ พระหฤทัย

Just married

ดาริน เป็นเพื่อนซี้สมัยม.1 และ ม.2 ที่รร.พระหฤทัย
เราเรียนห้องเดียวกัน ไปกินข้าวกลางวันด้วยกัน
ก๊กของเรามี ฝน(เล็ก) เปีย(หน้าไข่) ปิ่นนง(ปิ่นอนงค์)
น้ำ(หทัย) ดาริน(ชื่อเล่นว่าปุ้ย) แล้วก็เรา(คนเสียงเน่อ)
ตอนม.1 เราติดศูนย์วิชาแบดมินตัน (เจ็บใจมาก)
ปิดเทอมแล้วแต่ยังกลับบ้านไม่ได้
เลยต้องไปนอนบ้านดาริน เพื่อไปแก้ศูนย์ด้วยกัน
(ดารินติดศูนย์วิชาวิชาอื่น)
นั่นเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เราไปนอนค้างบ้านเพื่อน
และได้กินขนมจีนน้ำเงี้ยวนับแต่มาอยู่เชียงใหม่ แล้วพบว่ามันอร่อยมาก
แม่ดารินพาไปเที่ยวอำเภอพร้าว ไปแอบดูเมียน้อยพ่อดาริน
พาไปเที่ยววัดที่พระนิกรเคยอยู่
แม่ดารินเล่าเรื่องดวงพระธาตุที่ลอยไปมาหากันระหว่างพระธาตุ
แล้วแม่ดารินก็บอกว่า เราควรห้อยพระไว้ตลอดเวลา
ยามที่เราเดินทางไปไหน ไกลถิ่น พระจะได้คุ้มครอง ไม่มีผีสางกล้าทำร้าย
แล้วทันทีที่เรากลับสุโขทัย เราก็ขอพระแม่ย่าจากแม่มาห้อยคอไว้ตลอดไม่เคยถอด
จนวันนี้ 10 กว่าปีแล้ว แล้วยังคงห้อยพระแม่ย่า
เรามักจะดึงพระมากำไว้พร้อมพนมมือไหว้ก่อนนอนทุกครั้งที่ไปนอนค้างที่อื่น

ความทรงจำตลอดสามสี่วันที่บ้านดารินยังใหม่สด แม้รสชาติอาจจะจางไปบ้าง
เพราะเราไม่ได้หยิบมาปัดฝุ่นนานปี เรากับดารินเริ่มห่างกันตั้งแต่ ม.3
เราเรียนกันคนละห้อง และแม้ว่าเราจะยังได้เรียนที่ยุพราชเหมือนกัน
แต่เราก็ห่างกันไปมากๆ ดารินอยู่ห้อง 8 สายวิทย์ เราเรียนห้อง 14 ศิลป์ฝรั่งเศส
ดารินมีแฟนชื่อก้อง แต่เรามีกลุ่มเพื่อนใหม่ที่ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร
ตอนกลางวันก็ไปแค่โรงอาหารกับห้องสมุด
(ไม่ได้อ่านหนังสือเรียนนะ เราไปอ่านหนังสือทำอาหาร)
มีบางวันที่เราไปดูโต้วาทีคนเดียว เพราะเราแอบชอบนักโต้วาทีห้อง 3

เรากับดารินยังคงเรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกัน ดารินเรียนเภสัช และยังคงเป็นแฟนกับก้อง
รู้สึกว่าจะเคยเจอกันไม่เกิน 3 ครั้ง ในมหาวิทยาลัย ครั้งล่าสุด ดารินบอกว่า เรียนไม่ไหว
จากนั้นไม่นาน เพื่อนเราก็บอกว่า ดารินโดนไทร์แล้ว เราก็ไม่ได้ข่าวอีกเลย

ปีที่แล้วนี่เอง เราบังเอิญไปเจอดารินที่โรงพยาบาลมหาราช
เราไปรับก๊อฟออกจากโรงพยาบาลตอนคลอดปันปัน
ดารินไปเฝ้าไข้น้องสาวคนเล็ก รู้สึกว่าจะเป็นโปลิโอ จนต้องตัดขาทิ้ง
เราแลกเบอร์โทรศัพท์กัน เราคิดจะโทรชวนดารินไปกินข้าวหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยโทรไป
แล้วเมื่อเดือนที่แล้ว ดารินโทรมา บอกว่าจะมาหาที่บริษัท
เอาการ์ดแต่งงานมาแจกให้ แต่เจ้าบ่าวไม่ใช่ก้อง
เป็นรุ่นพี่ที่ทำงาน ชื่อทน ทำงานที่ LTEC นิคมลำพูนด้วยกัน

คืนวันที่ 9 กรกฎาคม 2549 เราก็ได้พบดารินอีกครั้งในชุดเจ้าสาวแสนสวย
เพื่อนเราสวยมากจริง เราถ่ายรูปหน้างานด้วยกัน
ดารินบอกว่า “ขอบใจแกมากนะอิ๊ก”
เราเป็นเพื่อนม. ต้น คนเดียวที่ไปงานแต่งของดาริน
เรานั่งโต๊ะร่วมกับเพื่อนที่ LTEC และอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยนอร์ท
เราเพิ่งรู้เหมือนกันว่าเพื่อนเคยเป็นอาจารย์สอนที่นั้น
แล้วเราก็เพิ่งรู้ว่าเพื่อนไปเรียนที่มอเกษตร คณะวิศวะ หลังจากโดนไทร์
และตอนนี้กำลังต่อป.โทที่มช. คณะวิศวะ

เพื่อนรวมงานทั้งสองที่ของดาริน ชวนเราคุย บอกว่า ดารินนิสัยดี
น่ารัก ใจดี คืนนี้ก็สวยมากๆ ด้วย
เรานั่งยิ้มมองเพื่อนบนเวที ที่กำลังทำหน้าที่ของเจ้าสาวตามแบบฉบับ
เจ้าบ่าวกล่าวชื่นชมเจ้าสาวอย่างจริงใจ

ภาพดารินตอนม.ต้นที่มัดผมเปียสองข้าง ทับซ้อนภาพเจ้าสาวชุดสีขาวสลับไปมา
เราดีใจกับเพื่อนด้วยจริงๆ
ขอให้เป็นดังคำอวยพรที่เราเขียนไว้หน้างานนะจ้ะ
“ขอให้ความรักร้อยพันความรัก
ผูกโยงเป็นรักที่มั่นคงของดารินกับทน”
จาก ... อิ๊กและเพื่อนๆ พระหฤทัย

ความรักของหน่อไม้

เมื่อค่อนแจ้งของคืนหนึ่ง ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมา
ท่ามกลางบรรยากาศแสนสบายที่มีสายฝนพร่ำอยู่ภายนอก (ฝนตกทั้งคืน)
แวบแรกที่ฉันตื่นขึ้นมา มองไปที่ปลายเท้า เห็นดำน้อยยังหลับสนิทอยู่
ก่อนที่จะหลับตาลง ฉันได้นึกถึงความรักของหน่อไม้
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
หน่อไม้ก็คือต้นไผ่ ต้นไผ่เติบโตมาจากหน่อไม้ แต่...
หน่อไม้คือต้นไผ่ที่ไม่ทันได้เติบโต
ความรักของฉันก็เหมือนหน่อไม้ ที่ถูกตัดไปกินก่อนที่จะเติบโต

หน่อไม้จะรู้สึกอย่างไรหนอ ที่ยังไม่ทันได้เติบโตสูงใหญ่เป็นไผ่ใบเรียวงาม
แต่ต้องกลายเป็นหน่อไม้ปี๊บ หน่อไม้ดอง อยู่ในแกงเผ็ด ในต้มจืด
(ว่าแล้วก็อยากกินต้มจืดหน่อไม้ใส่กระดูกหมูของย่า)
หรือว่าผัดใส่ไข่ใส่วุ้นเส้น (ที่อ.มช. อร่อยมาก)
หรือว่าดีแล้วที่เป็นเช่นนั้น เพราะบางทีหน่อไม้อาจจะไม่ได้โตเป็นต้นไผ่
ที่พลิ้วไหวลู่ตามลมอย่างที่คิด แต่อาจจะเป็นแค่ไผ่แคระแกร็น
หรือไม่ก็มีหนอนในโพรงไผ่เต็มไปหมด (รถด่วน)

บางที... ความรักของฉันที่ไม่ทันได้เติบโตก็ดีเหมือนกัน
ความรักเป็นหนทางที่ยาวไกล
ไม่รู้เหมือนกันว่า ทางเส้นนั้นจะต้องเจอกับอุปสรรคอะไรที่ปวดใจอีกแค่ไหน
จะมีมือที่สาม หรือว่าจู่ๆ ก็ถูกทอดทิ้งไว้กลางทางคนเดียวหรือเปล่า
ค่อยๆ เดินไปคนเดียว เหงาๆ และคิดถึงใครสักคนข้างหน้า
ก็คงจะดีล่ะมั้ง

ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่า เป็นหน่อไม้ก็ดีนะ อร่อยดี

เล่าสู่กันฟัง

ฉันยังจำเสมอ ที่เธอเคยบอกกับฉัน
คิดแล้วยังตื้นตัน เกินอธิบาย
นึกถึงคำคำนั้น ทุกวันที่ห่างกันไป เ
หมือนมันเป็นโยงใย ที่ส่งถึงกัน
ไม่ว่าเราจะโชคดี หรือบางทีที่ร้องไห้
ต่างคน สนใจจะฟัง

เพราะว่าในชีวิต เรื่องจริงมันต่างจากฝัน
ฝันไม่เคยมีวัน ที่เจ็บช้ำใจ
มีผู้คนอยู่รอบกาย เหมือนไม่มี ไม่เห็นใคร
แต่ใจ ใจฉันยังมีเธอ

* คืนที่ไร้แสงไฟ วันที่ใจมัวหม่น
ขอเพียงใครสักคน ห่วงใยกัน
วันที่เสียน้ำตา วันที่ฟ้าเปลี่ยนผัน
เธอก็ยังมีฉัน อยู่ทั้งคน

ฝนที่ตกทางโน้น หนาวถึงคนทางนี้
ยังอยากได้ยิน ทุกเรื่องราว
ยังนอนดึกอยู่ใช่ไหม เธอผอมไปหรือเปล่า
อย่าลืม เล่าสู่กันฟัง
(ซ้ำ *)**

(เพราะ)ฝนที่ตก(อยู่)ทางโน้น หนาวถึงคนทางนี้
ยังอยากได้ยิน (ทุก)เรื่องราว
เธอลำบากอะไรไหม เธอสู้ไหวหรือเปล่า
อย่าลืม เล่าสู่กันฟัง

(ซ้ำ **)เธอยังขาดอะไรไหม เธอสู้ไหวหรือเปล่า
อย่าลืม เล่าสู่กันฟัง เธอยังมีฉันอยู่ทั้งคน
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
เพลงบางเพลงที่เราเคยชอบ
อาจจะเลิกชอบเมื่อเวลาหนึ่ง
และอาจจะกลับมาชอบอีกได้ในเวลาหนึ่ง

เหตุผลที่เราชอบเพลงๆ นั้น อาจมีสาเหตุจากเรื่องเล็กน้อย
แค่เพียงใครคนหนึ่งซึ่งสำคัญร้องบางท่อนของเพลงให้เราฟัง
จำได้แม่นว่าตอนนั้นอยู่กทม.
เพลงนี้ของพี่เบิร์ดกำลังโปรโมท จนกลายเป็นเพลงที่ติดหูใครหลายคน
“ฝนที่ตกทางโน่น หนาวถึงคนทางนี้”
ตอนนั้นโดน ด้วยประโยคนี้

แต่ตอนนี้ ท่อนที่ชอบคือ ย่อหน้าแรก
และย่อหน้าสุดท้าย
เรานึกถึงคนๆ สำคัญคนนั้น คนเดียวกัน

หัวใจแกว่ง

บางทีเราก็รู้สึกคุ้นเคยกับความเศร้า
จนเมื่อถึงเวลาที่ไม่มีเรื่องเศร้าอะไร
หัวใจเลยแกว่งๆ
หรือแท้จริงแล้วเราชอบความเศร้ากันแน่

หัวใจแกว่ง เป็นอาการไม่ปกติสุข ไม่สงบนิ่ง
รู้สึกนิดๆ ว่ามีบางสิ่งทำให้มันโยกไหว
แต่ไม่ใช่สั่นคลอนจนตัวโยน

หรือจะเป็นความคิดถึง ที่เข้ามาแทนที่ความเศร้า
หัวใจเลยแกว่งๆ
เราชอบความคิดถึงเหงาๆ แบบนี้
เพราะมันทำให้เรารู้สึกว่า ใครบางคน หรือบางสิ่งบางอย่าง
ที่ทำเราคิดถึงได้นั้น ช่างมีค่าเหลือเกิน

การที่เราต้องอยู่ห่างๆ ทนเหงาเคล้าความคิดถึงแบบนี้
ดีกว่าอยู่ใกล้ๆ กันอย่างไม่เข้าใจ

รักอาจไม่ต้องเข้าใจ ซึ่งก็ยังเป็นรัก
แต่ทว่าความรักบวกกับความเข้าใจ นั่นคือความรักที่สวยงามยิ่ง

เพียงชายคนหนึ่งที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนทางเท้า

พี่ส้ม : อุ้ย! คนเป็นลมๆ จอดดดดด อิ๊กจอด
กิ๊กๆๆๆๆๆ ฟื้บบบบบบบ (เสียงไฟเลี้ยว และเสียงเลี้ยวกะทันหัน)
อิ๊ก : ทำไมเขานอนคว่ำหน้าแบบนี้
อิ๊ก : เขาถอดรองเท้าด้วยอะ
พี่ส้ม : คนขายล็อตเตอรี่หรือเปล่า มีแผ่นไม้กระดานด้วย
พี่หล้า : อึ้ย!!! ไม่เอา ดูท่าทางเหมือนคนเมายา น่ากลัว ไปๆๆๆ
กิ๊กๆๆๆๆๆ (เสียงเปิดไฟเลี้ยว)
- - - - - - - - - - - - -

- แดดคงร้อน เขาอาจจะเป็นลม
- เขานอนอยู่นานแค่ไหนแล้ว ทำไมไม่มีใครสนใจเขาเลย
- หรือว่าคนอื่นๆ จะกลัวเหมือนกับพวกเรา
- ทำไมคนเป็นลม ถึงถอดรองเท้าสองข้างวางไว้ หรือว่าเขารู้ตัวว่าจะเป็นลม
- เขาเป็นคนขายล็อตเตอรี่ที่ตาบอดหรือเปล่า
- เราควรทำยังไงดี แจ้งตำรวจดีไหม
- หรือว่าเขาถูกทำร้าย
- คงจะมีควรมาช่วยเขามั้ง
- ที่บ้านเขาจะรู้ไหม
- เขาคงไม่เป็นแบบที่พี่หล้าบอกหรอก
- ถ้าเราลงไปช่วยเขา เราต้องทำยังไงบ้าง

หลายคำถามในความคิดคำนึง แล้ววันนั้นก็ผ่านไป
แต่ภาพผู้ชายคนนั้นที่นอนคว่ำหน้าอยู่ใต้ต้นไม้ที่ไม่สูงใหญ่บนทางเท้ายังคงติดตา
เขาสวมเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนสีซีด
มีรองเท้ากีฬา 2 ข้าง ถอดวางอยู่ใกล้ๆ กัน เหมือนไม่จงใจวาง แต่จงใจถอด
และมีแผ่นไม้กระดานคว่ำอยู่ใกล้ๆ
- - - - - - - - - - - - -

ทุเรียน แมวดำ คำว่าเพื่อน และการสารภาพรัก

เรื่องราววันนี้เป็นแกงโฮะ
อยากบันทึกอะไรมากมายทั้งน้อยนิด และมหาศาล
--------------------------------------------
ค่ำนี้ก็ได้กินทุเรียนสมใจอยาก เม็ดแรกและคงจะเป็นเม็ดเดียวของร้อนนี้
พี่มะโหนกเป็นคนซื้อมาจากโรงอาหารหมู่บ้าน
แล้วก็เลือกทุเรียนได้ถูกใจมาก
เนื้อนอกกรอบนิดๆ ข้างในเละหน่อยๆ ชอบแบบนี้เป็นที่สุด
ทุเรียนชิ้นนี้สำคัญตรงที่ ....
พี่ติ๊กไม่ชอบกินทุเรียน และเหม็นกลิ่นมากๆ จนอาจเข้าโรงพยาบาลได้
เราจึงไม่รู้จะซื้อทุเรียนไปกินที่ไหน
อีกทั้งคนขาย เขาขายทั้งลูก และแบบที่แกะเป็นยวงๆ ใส่ถาดโฟม
แต่เราก็ไม่สามารถกินได้หมดคนเดียวทั้งถาด
ทั้งที่ตอนเด็กๆ ชอบทุเรียนมาก
มากจนอาจันทร์ต้องเอาไปซ่อนเพราะกลัวเราแย่งกินหมด
(อาจันทร์ก็ชอบกินทุเรียนเหมือนกัน)
โตขึ้นมา อยู่กรุงเทพแล้ว เดินผ่านตลาด มีทุเรียนวางขาย
อยากกินมาก จนเดินเหลียวหลังมอง
แล้วก็ไปสะดุดกับหมาที่นอนอยู่
ย่าเห็นเลยสงสาร ซื้อทุเรียนให้กิน
และกลายเป็นที่โจษขานในบรรดาครอบครัว
ว่าเราอยากกินทุเรียนมากจนถึงขั้นเหยียบหมาได้
--------------------------------------------
ดำน้อย เป็นแมวของคนในหมู่บ้าน แต่ชอบมาป่วนเปี้ยนบ้านเรา
แล้วก็ท่าทางจะรักเราซะด้วย
เมื่อวานเย็น เจ้าของดำน้อยขี่ฮาเล่ย์ผ่านหน้าบ้าน
ขณะเรากำลังวิ่งเล่นไล่จับดำน้อยอยู่
เขาจึงดับเครื่องรถแล้วคุยกับเรา
ว่าเรากำลังเล่นกับเจ้าดำใช่ไหม
ให้ข้าวมันหรือเปล่า เพราะเขากำลังจะย้ายไปอยู่ที่อยุธยาแล้ว
แมวตัวอื่นๆ ก็ใส่กล่องเอาไปด้วยแล้ว
แต่เจ้าตัวนี้มันไม่ยอมไป มันหนีออกจากกล่อง
ตะกุยกล่องจนขาดหมด เลยคิดว่าจะทิ้งมันไว้ที่นี่
เราก็เลยรับปากว่าจะให้ข้าวมันกินทุกวัน
แต่คงเอามันเข้าบ้านไม่ได้ เจ้าของบ้านไม่ยอม

เรารู้สึกดีใจเหลือเกิน ที่ได้มีแมวเป็นของตัวเองอีกครั้ง
เดี๋ยวค่อยแอบพามันเข้าบ้านตอนพี่ติ๊กไม่อยู่
ให้มันมานอนบนเตียงด้วย เหมือนแมวตัวอื่นๆ ซึ่งเป็นที่รักของเรา

ดำน้อยชอบกินน้ำราดปลากระป๋อง
มันจะเลียกินน้ำจนหมด ก่อนที่จะกินเนื้อปลา
แล้วมันก็เหลือเนื้อปลาทิ้งไว้ทุกที

ปล.ดำน้อยมีแฟนแล้วชื่อน้ำขุง แต่ดูเหมือนว่าจะยังไม่ยอมรับรักซะทีเดียว
--------------------------------------------

ช่วงนี้ยังเศร้าๆ ใจอยู่กับการสูญเสียเพื่อนคนหนึ่งไป
เพียงหวังให้ประโยคที่เขาบอกผ่านทาง msn นั้น
จะเป็นการเข้าใจผิดของเราเอง
หรือเป็นประโยคประชดของเขาเหมือนทุกที
แต่มันก็หลอกตัวเองไม่ได้ เพราะประโยคนั้น
ดูเหมือนจะเป็นคำตอบของทุกรู้สึกในใจเรา
ว่าทำไมเขาทำตัวไม่เหมือนเพื่อนของเราเลย
“พี่คิดว่า อิ๊กอาจจะยังไม่ใช่เพื่อนของพี่”
จากวันนั้น เราก็ยังไม่ได้คุยกับเขาเลย สัปดาห์กว่าๆ แล้ว
นอกจากอีเมล์ที่เราส่งแจ้งข่าวเพียงสองสามคำ
ให้เพื่อนเขามาสมัครงานที่บริษัท
เราไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวอย่างไรต่อไป
ในเมื่อคนที่เราคิดว่าเขาเป็นเพื่อนมาตลอดสามปี
กลับมาบอกว่า เราไม่ใช่เพื่อนเขา
แล้วที่ผ่านมา เราเป็นอะไร หรือจะเป็นแค่ลูกล่อ
ให้เขาใช้ทำอะไร หรือจะทำยังไงกับเราก็ได้
อย่างที่พี่อาร์ตบอก
ผิดหวังต่อโลกนี้อยู่เหมือนกันที่เกิดเหตุการณ์นี้
--------------------------------------------

เคยคิดนะว่า ถ้ามีใครสักคนมาสารภาพรัก เราคงเขินน่าดู
และคงรู้สึกร้อนผะผ่าว ด้วยความตื่นเต้น
แต่พอถึงเวลาจริง เรากลับไม่รู้สึกอะไรเลย
นอกจากความเป็นไปไม่ได้
และไม่เชื่อในความรู้สึกนั้นๆ ของเขา
เขาบอกว่าคิดถึง เราตอบกลับได้แค่คำขอบคุณ
เขาถามว่าขอบคุณทำไม
เราบอกว่า ขอบคุณที่มีความรู้สึกดีๆ ให้กัน
อดคิดไม่ได้ว่า กับใครบางคนที่เราบอกว่ารักเขามากแสนมาก
เขาก็คงไม่รู้สึกอะไรเลยเช่นเดียวกันกับเรา

เพื่อนข้างบ้าน

วันนี้มีความทรงจำเกี่ยวกับเพื่อนข้างบ้านผุดขึ้นเต็มไปหมด
เหตุเพราะเพื่อนข้างบ้านนิสัยไม่ดี ณ ปัจจุบัน

เริ่มจากวัยเด็ก ตอนเรียนประถม มีเพื่อนข้างบ้านเป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียน
แล้วเราก็แอบชอบเขา เพราะขึ้นรถประจำไปโรงเรียนคันเดียวกัน
เย็นวันหนึ่ง กระเป๋าเรากลิ้งตกจากรถ (เด็กๆ ในรถมักเอากระเป๋าไว้หลังรถ
ซึ่งมักจะตกเกือบทุกวัน วันนั้นเป็นวันของกระเป๋าเรา)
เมื่อกระเป๋าเราตก พั้บๆๆ แต่รถยังคงวิ่งต่อไปอีกไกล
มีคนตะโกนว่า กระเป๋าตก แล้วเคาะรถเสียงดัง
น้าคนขับ จอดแล้ว แต่เรานั่งในสุด ออกไปเก็บกระเป๋าตัวเองไม่ได้
แล้วพี่เขาคนนั้นก็วิ่งลงไปเก็บให้เรา ความประทับใจก็เริ่มแต่วันนั้น
เราเลยไม่เคยเกี่ยง หรือบ่นเลย เวลาย่าใช้ให้ไปซื้อของชำบ้านเขา
แต่เราขอเวลาทาแป้งหวีผมสักนิดก่อนออกไป ซึ่งก็ไม่เคยได้เจอเขาอยู่บ้านเลยสักครั้ง
--------------------------------------------------
ย้ายมาอยู่เชียงใหม่ล่ะ มาอยู่บ้านจัดสรร เพื่อนบ้านข้างซ้ายเป็นบ้านครอบครัว
ไม่ค่อยพูด มีลูกชายชื่อน้องนน ซึ่งผิวคล้ำไม่เหมือนพ่อแม่ (แอบสงสัย)
น้องนน เหมือนจะไม่ค่อยซน แต่วันหนึ่ง เราเห็นน้องนนเล่นซ่อนหากับ
เด็กฝรั่งชื่อหลุยส์ในบ้านเรา แล้วยังทำเสียงดังอีก
ส่วนเพื่อนบ้านข้างขวา มีหมาดุชื่อไอ่เขียว มันชอบเห่าเสียงดังและวิ่งวนไปมารอบบ้าน
อืม มะม่วงบ้านนี้อร่อย ย้อยเข้ามารั้วบ้านเราทุกร้อน
บ้านตรงกันข้าม มีลูกชายชื่อไอ่กอล์ฟ ซึ่งเป็นเพื่อนเล่นกับแอ๊ค
แม่ของกอล์ฟชอบวิ่งออกกำลังการรอบหมู่บ้าน
ฤดูหนาวปีหนึ่ง เรา แอ๊ค แอ้ และไอ่กอล์ฟ จุดไฟในเตาถ่าน แล้วปูเสื่อนอนดูดาวกันหน้าบ้าน
--------------------------------------------------
เข้ามหาลัยแล้ว แต่ไม่ค่อยอยู่บ้าน ชอบไปอยู่บ้านพี่อาร์ตมากกว่า
ฟังพี่อาร์ตบ่นถึงป้าข้างบ้านบ่อยๆ จนกลายเป็นความทรงจำเสมือนเป็นเพื่อนบ้านตัวเอง
ตอนเช้า เรามักจะตื่นเพราะเสียงคุณป้าดุหลาน ให้รีบแต่งตัวไปโรงเรียน
(ตอนกลางวัน เราก็อยู่บ้านกัน แต่คุณป้าเงียบ เพราะอยู่คนเดียว หลานไปโรงเรียนแล้ว)
ตกเย็น ตอนที่เรากำลังรอดูชินจัง คุณป้าจะดุหลานให้อาบน้ำและเข้านอน
--------------------------------------------------
บ้านเช่าแถวซอยวัดป่าแดด อยู่กับน้องอุ๋ยและน้องนิว
เพื่อนบ้านข้างขวา เป็นบ้านป้าแมว แม่ของเพื่อนสนิทตอนเรียนพระหฤทัย
ถ้าอยู่ในห้องครัว จะได้ยินเสียงป้าแมวทะเลาะกับสามี(คนใหม่)ชัดเจนมาก
บ้านข้างซ้าย เป็นผู้ชายใส่แว่น ขาว ตี๋ ไม่สุงสิงกับใคร และมักมีหนุ่มๆ มาที่บ้านด้วย
พวกเราไม่เคยมีใครได้คุยกับเขา มีเพียงน้ำแข็ง(แมว)ที่เข้าไปใกล้ชิดเขามากที่สุด
เพราะมันชอบหนีนิวไปแอบบ้านนั้น
เราจึงคาดเดากันเองว่า เขาเป็นหมอเกย์ เพราะเขากลับบ้านดึกๆ ออกไปทำงานแต่เช้า
หรือไม่ก็ดึกๆ คิดว่าคงจะไปเข้าเวร
บ้านตรงข้าม เป็นอาจารย์มช. จอมเฮี้ยบ ที่ยังไม่แต่งงาน
บ้านอาจารย์สวยกว่าใครในละแวกนั้น แต่อาจารย์มีปัญหากับการเอารถเข้าบ้านตัวเอง
ถ้าบ้านเราจอดมอเตอร์ไซด์ไว้หน้าบ้าน(ของเราเอง) แต่ดันไปตรงกับประตูเข้าบ้านอาจารย์
เราจะต้องเดือดร้อนโดดป้าแมวตำหนิ เพราะอาจารย์ไม่สามารถเลี้ยวรถเข้าบ้านได้
ซึ่งเด็กมัธยมที่เพิ่งหัดขับรถ คงไม่มีปัญหานี้
--------------------------------------------------
ถึงบ้านหลังปัจจุบันแล้ว บ้านแสนดี ของสาวแสนสวยสองนาง อิ๊กกับพี่ติ๊ก
คุณป้าโรคจิตฝั่งตรงข้าม (ข้างบ้านป้า หรือหน้าบ้านเรา)
ป้าแกรักลูกชายมาก สังเกตจากอาการหวงที่จอดรถให้ลูกชาย
เมื่อเราเริ่มมีรถมิร่าน้อย เราก็จอดไว้ฝั่งข้างบ้านป้า ซึ่งตรงกับหน้าบ้านเรา
จอดหน้าบ้านเรามิได้ เนื่องจากเป็นประตูเข้าออก
แล้ววันหนึ่งวันนั้นคุณป้าก็ด่าพี่ติ๊กเสียงดัง ว่าพูดไม่รู้เรื่อง อ้างกฎหมู่บ้าน
ว่าให้จอดรถหน้าบ้านตัวเอง แต่บ้านคุณป้าซอยแคบ
จึงต้องนำรถมาจอดด้านข้าง เพราะฉะนั้น เราไม่ควรจอด ณ ที่ตรงนั้น
พี่ติ๊กเงียบ ไม่ตอบอะไรไปสักคำ คุณป้าเลยยิ่งโมโห
แล้วเราก็ไม่จอดรถในแนวเขตที่ลากจากรั้วบ้านป้าอีกเลย
ไปจอดข้างบ้าน/หน้าบ้านคนอื่นแทน ซึ่งก็ไม่มีใครบ่นอะไร
แต่ ..... ณ ตอนนี้ เราไม่มีที่จอดรถแล้ว เพราะข้างบ้านด้านซ้าย
ย้ายมาอยู่ใหม่ มีรถยนต์สามคัน รถเก๋ง จอดในรั้วบ้าน
รถกระบะสองคัน จอดหน้าบ้าน ฝั่งข้างบ้านป้า และกินที่มายังที่จอดรถประจำของเราด้วย
แปลกใจไหม ทำไมคุณป้าไม่ออกมาตะโกนด่า นั่นสิ ทำไม
คุณป้าแก คงกลัวโดนตอกกลับ เห็นเราเป็นเด็กหน้าตาดี เลยมาด่า
ชิ แต่ก็ให้อภัย เพราะลูกชายคุณป้า เล่นเปียโนได้ไพเราะมาก

แมวที่ถูกขัง

ถึงคาราเมลที่รัก

คุณแม่ต้องขอโทษด้วยที่ทอดทิ้งคาราเมลไปนานแสนนาน
คุณแม่มีความจำเป็นต้องคืนหนูให้กับเจ้าของเดิม
เพราะคุณแม่ต้องย้ายบ้านใหม่ ซึ่งเจ้าของบ้านหลังใหม่
เขาไม่อนุญาตให้คุณแม่นำแมวไปเลี้ยงได้
ถ้าเขาชอบแมว คุณแม่ต้องเอาหนูไปด้วยแน่ๆ

คุณแม่ไม่ได้กลับไปเยี่ยมหนูเลย ทั้งที่คิดถึงทุกวัน
คุณแม่ใช้รูปของหนูเป็นภาพหน้าจอ desktop
เวลาที่คุณแม่มองเห็นรูปหนู คุณแม่ยังเผลออยากเอามือลูบหัวหนูเลย

คุณแม่ได้แต่เก็บความคิดถึงไว้ อยากจะไปเยี่ยมหาหนูหลายครั้ง
แต่ก็เกรงใจเจ้าของเดิมของหนู
จนเมื่อวานเป็นวันเกิดคุณแม่ คุณแม่จึงขอทำตามใจตัวเอง
ไปหาหนูที่ร้านซักอบรีด บ้านเดิมของหนู

คุณแม่ไปถามหาหนูกับเจ้าของบ้าน
โดยต้องเรียกชื่อหนูว่า “ลูกหมี” ตามที่เจ้าของเดิมตั้งให้
เขาบอกคุณแม่ว่า หนูไม่สบาย เพิ่งกลับมานอนซม หน้าบวม
เพราะมีคนหวังดีเอายาพาราเซตมอนให้หนูกิน
ซึ่งเป็นยาที่ใช้กับคน แต่ใช้กับสัตว์เลี้ยงไม่ได้

เจ้าของบ้านพาคุณแม่เข้าไปหลังร้าน
คุณแม่เห็นหนูนอนอยู่ในกรง หนูส่งเสียงร้องต่ำๆ
คุณแม่เข้าใจทันทีว่า หนูไม่พอใจที่ถูกขังแบบนี้
น้ำเสียงของหนู แสดงความไม่พอใจแกมขู่ว่าให้ปล่อยหนูออกไป
พอคุณแม่เข้าไปใกล้ๆ เราก็สบตากัน
คุณแม่เอามือลูบหัวหนูผ่านกรง
ที่หลังของหนูมีรอยแผล ขนหลุดร่วงเป็นกระจุก
เจ้าของหนูบอกว่า ไม่รู้ว่าหนูติดเชื้ออะไร จึงต้องแยกกรงขังไว้
หนูส่งเสียงร้องแหลมเล็กกว่าครั้งแรก
หนูกำลังอ้อนคุณแม่ เหมือนที่เคยเป็น
หนูเอาตัวถูไถที่มือคุณแม่ผ่านกรง
คุณแม่สงสารหนูจับใจ จึงขออนุญาตเจ้าของ
อุ้มหนูออกมานอกกรง เขาอนุญาต แต่มีข้อแม้ว่าห้ามปล่อยหนู
และให้คุณแม่ล้างมือ หลังจากอุ้มหนูเสร็จแล้ว

คุณแม่อุ้มหนูออกมาไว้ชิดอก เอาแก้มชิดกับหัวน้อยๆ ของหนู
คุณแม่ไม่รังเกียจที่หนูมีแผล อยากกอดหนูแน่นๆ จัง
หนูร้องเสียงอ้อนอีก หนูอยากออกไปวิ่งเล่นใช่ไหม
แต่คุณแม่ก็ต้องจับหนูกลับเข้ากรงเหมือนเดิม
เจ้าของหนูบอกว่า ต้องทำใจแข็งไว้
ถ้าขืนปล่อยหนูไปซน ก็ต้องป่วยหนักกลับมาอีก
และยิ่งมีแผลแบบนี้ คงไม่มีใครสงสาร เอาไปเลี้ยง หรือให้ข้าวกิน

หนูมองตาคุณแม่ และพยายามเอาตัวมาถูไถที่มือคุณแม่ผ่านกรงอีก
คุณแม่ต้องกลับแล้ว เพราะเกรงใจเจ้าของบ้าน
“ไปแล้วนะ” คุณแม่บอกหนู
“แหง่ว” หนูอ้าปากตะเบ็ง ทำตาโต
คุณแม่จำน้ำเสียงแบบนี้ได้ดี
หนูจะร้องแบบนี้ เวลาที่หนูไม่อยากให้คุณแม่ทำอะไรที่หนูไม่อยากให้ทำ
เช่นไม่ยอมให้หนูเข้าห้อง
และตอนที่ป้าสึ่งไล่หนูลงจากเตียง

คาราเมลเอ้ย หนูอาจจะไม่เข้าใจที่ถูกขังไว้แบบนั้น
ต่อให้คุณแม่บอกว่า รักหนู คิดถึงหนูแค่ไหน
แต่หนูก็คงไม่เข้าใจ หนูอาจจะรู้สึกได้ถึงความรัก ความเมตตา
แต่หนู ก็คงยังไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าทำไมต้องขังหนูไว้
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม คุณแม่กับเจ้าของหนู ก็ต้องทำแบบนี้
เพื่อหนูนะ คาราเมล นี่คือสิ่งที่มนุษย์คิด
แต่สำหรับแมวแล้ว หนูอาจจะไม่สนใจว่าตัวเองจะมีแผล
ตัวเองจะไปเจ็บป่วยมาอีก หนูคงอยากไปวิ่งเล่น
จับหนู จับนกมาฝากคุณแม่

หนูไม่เข้าใจคุณแม่ ก็ไม่เป็นไร
แต่คุณแม่ก็ยังรักหนูนะ และก็เชื่อว่าหนูก็ยังรักคุณแม่

หนึ่งวันสบายที่มีน้ำตา

วันนี้วันอาทิตย์
ฉันตื่นไม่สาย แต่ก็ไม่เช้ามากนัก
เนื่องเพราะวันนี้เป็นวันหยุด
ลงไปข้างล่าง พี่ติ๊กบ่นหิว ฉันจึงจัดแจง
อุ่นข้าวต้มข้าวกล้องที่พี่ติ๊กหุงไว้แต่มื้อเย็นวาน
ฉันทำกับข้าวสามอย่าง
ยำปลาหมึกทอดใส่หัวหอมเยอะๆ อย่างที่พี่ติ๊กชอบ
ผัดผัดบล็อกโคลี่ใส่พริกชี้ฟ้าและมะเขือเทศลูกเล็ก
ผัดผักกาดหวาน หรือผัดหัวไชโป๊ใส่ไข่ ของโปรดของฉันเอง
ผัดไปก็นึกว่า เคยทำที่บ้านพี่อาร์ต กินกับก๊อฟ พี่เจง และพี่ติ๊ก
แต่ครั้งนั้นมันหวานไปมาก คราวนี้ฉันจึงระวังในการใส่น้ำตาล
ไม่วายที่พี่ติ๊กจะบ่นว่า มันคือผักกกาดดองหวานหรือเปล่า
ทำไมจืดจัง ฉันชิม แล้วคิดในใจ “มันคงจืดตามหัวใจฉันมั้ง”

กินข้าวพร้อมดูรายการโทรทัศน์ที่แสนน่าเบื่อ
พวกที่เอาสาวๆ รุ่นมาจัดรายการห่วยๆ
พิธีกรห่วย แย่งกันพูด ฟังไม่ได้ศัพท์
จนมาถึงรายการมิวสิคเพลง ที่มีพิธีกรวัยรุ่นหน้าใหม่สามคนเป็นพิธีกร
ฉันบ่น “ไม่เห็นมีใครเป็นพิธีกรสนุกเท่าเรย์ แมคโดนัลเลย”
พี่ติ๊กเห็นด้วย แต่เราก็ยังคงจดจ่อกับการดูรายการนี้
เพราะนานมากแล้วที่ไม่ค่อยได้ดูมิวสิควีดีโอ ชีวิตต้องอัพเดทกันบ้าง

พี่ติ๊กขึ้นไปอาบน้ำ ฉันนั่งดูมิวสิคพร้อมกับกินน้ำตาลสดใส่น้ำแข็ง
อยู่คนเดียว มีหนังสือ ชื่อ “นิทานสันดานเสีย อยู่ในมือ”
เริ่มอินไปกับมิวสิคเพลงและเนื้อหาเพลง ที่ใครๆ ก็เถียงกันว่า
คนแต่ง แต่งมาให้ฉานนนนนน ทำไมมันช่างตรงกับชีวิตแบบนี้

พี่ติ๊กออกไปทำงาน สั่งว่า ถ้าฝนตกให้เก็บผ้าให้ด้วย
ฉันอาบน้ำเสร็จ ฝนกำลังจะลงพอดี รีบย้ายราวตากผ้าไปไว้หน้าบ้าน
สายฝนเทกระหนำลงมาดังๆ ติดๆ กัน
ฉันเข้าห้องนอน เปิดหน้าต่างให้กว้าง
เต็มใจรับฝอยฝนที่กระเซ็นผ่านเข้ามา
เปิดหนังสืออ่าน พร้อมกับฟังเพลงจากคลื่นวิทยุ
วันนี้ช่างสบายเหลือเกิน ฉันได้พักผ่อนอย่างที่ตั้งใจไว้
นอนอ่านหนังสือสนุกพอประมาณ ท่ามกลางบรรยากาศสายฝน
จนเพลงของบัวชมพู แว่วเข้ามาในความนึกคิดที่ล่องลอยตามไป
เพลง “วงกลม”
... เป็นวงกลมที่หมุนกระท่อนกระแท่นไป ...
.......... เฝ้าตามหาชิ้นส่วนที่ขาดหาย ............................
............. ไม่รู้ว่าชีวิตจะอยู่ต่อไปอย่างไร ..... ฉันล้มลงท่ามกลางความเดียวดาย ....

ใจกระหวัดไปคิดถึงเขาอีกแล้ว อากาศเย็นสบายแบบวันนี้
ฉันเคยนอนหนุนอกเขาใต้อ้อมแขนอุ่น ได้สูดกลิ่นเสื้อยืดสีขาวของเขา
ที่มันหอมจางด้วยฝีมือการซักผ้าของเขาเอง
มันเป็นภาพอย่างต่อเนื่อง มีผู้หญิงที่เป็นเหงาดำคนหนึ่ง
นอนแทนที่ฉันอยู่แล้วเวลานี้ เขายกมือลูบหัวผู้หญิงคนนั้นอย่างเอ็นดู
มีฉันนั่งมองจากมุมไกล นั่งมองพลางคิดไปว่า
ฉันตัดสินใจถูกแล้วที่จากมา
จากมาไม่ใช่เพราะการหลบเลี่ยงการรับรู้ความจริงที่ทำให้ปวดใจ
ซึ่งอันที่จริงมันก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งของการตัดสินใจ
แต่เหตุผลหลักคือ เพื่อทำตามสิ่งที่ฉันคิดไปเองว่าเขาต้องการ
“เขาคงต้องการให้เราเป็นแบบนี้ “ลืมๆ กันไปดีกว่า” ….”

น้ำตาค่อยๆ ไหลจากตาซ้ายผ่านสันจมูกที่แบนราบ
ไหลสู้เข้าตาขวา
สติกลับคืนมา
ภาพเหล่านั้นลบไปหมดแล้ว

วันนี้แสนสบาย หาอะไรทำอย่างที่อยากทำดีกว่านะ ...
ที่จริงก็ไม่ได้เศร้าอะไรสักเท่าไหร่ ชินแล้วล่ะ
ฉันภูมิใจฝืนๆ อยู่กับสิ่งที่เป็นเช่นวันนี้

เด็กวัดดอนจั่น

เด็กๆ ที่วัดดอนจั่น แบ่งเป็นเด็กชาย ประมาณ 200 กว่าคน
และเด็กหญิงประมาณ 120 คน
ซึ่งจำนวนนี้เพิ่มขึ้นจากปีก่อนถึงสามเท่า

จำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ไปเลี้ยงไอติมเด็กๆ กับซ้ง นิว พี่ยุ่น
ก็มีอยู่ 100 กว่าคนเอง
แต่ปีนี้ เจ้าอาวาสวัดรับเพิ่มไม่จำกัดจำนวน
เนื่องจากปีนี้เป็นปีฉลองครองสิริราชย์สมบัติของในหลวง

ก็เลยให้น้องเมย์สั่งไอติมป่าตันแบบแท่งไป 450 แท่ง
แล้วก็ไปซื้อขนมก๊อบแก๊บ ให้เด็กๆ อีก 450 ถุง
ได้เงินสมทบทุนจากน้องๆ ชมรม และพี่ส้ม พี่ที่ทำงาน
ตอนแรกตั้งใจว่าจะไปเลี้ยงข้าวเด็กๆ
แต่งบประมาณในการเลี้ยงมื้อกลางวัน
ตั้งห้าพันกว่าบาท หาเงินได้ไม่พอ ก็เลยได้แต่เลี้ยงขนม

คุณครูจับแยกเรือนนอนของดช.และดญ. เพราะก็เริ่มโตๆ กันแล้ว
ไม่อยากให้มีปัญหาเรื่องชู้สาว
เรากับน้องๆ จึงต้องไปแจกขนมให้เรือนดช.ก่อน แล้วไปเรือนดญ.
หลังจากเด็กๆ กินขนมกันเรียบร้อยแล้ว
หัวหน้าของดญ. ก็ออกมารายงานว่า เด็กๆ ที่นั่นมาจากที่ไหนกันบ้าง
ความว่า ....
ส่วนใหญ่เป็นชาวเขาหลายๆ เผ่า และส่วนมากมาจากจังหวัดตาก
คุณครู ที่เด็กๆ เรียกว่าอาจารย์แม่ ก็เล่าให้เราฟังว่า
ปีนี้เด็กมาก มากันเป็นคันรถ เพราะอยู่บ้านก็ยากจน พ่อแม่เลี้ยงไม่ไหว
ก็เลยส่งมาที่วัดให้เรียนหนังสือ แต่ที่วัดก็มีแค่ชั้น ม.1 –ม.6 สำหรับดญ.
บ้างคนมาอยู่แค่ 2-3 ปีก็ออกไป มีคนมารับไปอุปการะบ้าง
เด็กๆ ลงจากเขามา ก็มาอยู่วัด ไม่เคยได้ไปไหน
โลกทัศน์อาจจะแคบไปบ้าง แต่ก็ดีที่มีโทรทัศน์ให้ดู
ซึ่งเด็กๆ ก็ชอบดูแต่ละครทีวี ซึ่งไม่แปลก ผู้ใหญ่อย่างเรายังชอบดู

เลยมีความคิดว่า อยากจะพาเด็กๆ ไปเที่ยวสวนสัตว์
ทางสวนสัตว์คงไม่มีปัญหาในการให้เข้าชมฟรี
แต่เราก็ต้องจัดหารถไปรับส่งเด็กๆ
และก็จะชวนน้องๆ ชมรมมาช่วยเป็น staff ดูแลเด็กๆ
------------------------------------------------------

จะทุกข์ใจไปทำไมกับการไขว่คว้าหาใครสักคนมารับความรักของเราไป
ในเมื่อยังคนที่เขาต้องการให้ใครๆ มาหยิบยื่นความรักให้อีกมาก
ความรักของเราจำเป็นสำหรับพวกเขามากกว่าใครบางคนที่มองไม่เห็นค่าเลย

เมื่อคุณรู้สึกเกลียด

เคยเกลียดใครบ้างไหม
-- ไม่เคย แต่อาจจะกำลังจะเกลียด
ความเกลียดเป็นยังไง
-- ไม่รู้สิ ไม่แน่ใจ
ลองอธิบายสิ
-- มันก็ไม่อยากเจอหน้า ไม่อยากได้ยินเสียง ไม่อยากติดต่อ ไม่อยากอยู่ใกล้
แล้วทำไมไม่แน่ใจ
-- เพราะว่ายังรู้สึกรัก เป็นห่วง และใส่ใจ
แปลกจัง
-- ที่เขาเรียกว่าทั้งรัก ทั้งเกลียดมั้ง
แล้วจะจัดการกับความเกลียดต่อไปยังไง
-- ยังนึกไม่ออก แต่อยากให้เขาออกไปห่างๆ ก่อน เผื่อว่าเวลาจะทำให้ลืมอารมณ์รุนแรงนี้ไปได้บ้าง
ถ้าเกลียดเขาจริงๆ จะรู้สึกยังไง
-- ถ้าเกลียดเขาได้จริงๆ ก็คงไม่รู้สึกอะไรมากมั้ง แล้วก็คงไม่รู้สึกแย่มากๆ แบบนี้
รู้สึกแย่ว่าทำไมต้องเกลียดเขา

วันเศร้าๆ กับเพื่อนที่แสนดี

หลังจากที่เหนื่อยล้ากับการดูแลน้องสาวของเพื่อนอยู่เป็นสัปดาห์
ก็เหมือนว่าจะได้ฟังข่าวดีว่าน้องจะกลับพรุ่งนี้แล้ว
แต่ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา ทำให้ได้รู้ว่าเพื่อนที่เราคบมาเกือบ 3 ปี
เป็นคนเห็นแก่ตัวอย่างที่เราไม่เคยพบเห็นมาก่อน
แล้วเราก็ตัดสินใจจะเลิกคบกับเขา(อีกครั้ง)
ด้วยหลายเหตุผล แต่ทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งที่ทำให้เรา
รู้สึกแย่แสนแย่ มาโดยตลอด
พยายามมองหาข้อดี ก่อนที่จะตัดสินใจ
แต่ในเวลาที่ไฟโหมเช่นนี้ เรื่องดีๆ เล็กๆ น้อยๆ
ที่เราเคยประทับใจหนักหนา กลับกลายเป็นแค่เรื่องขี้หมา

วันนี้ตื่นเช้าหน่อย น้องทำเสียงดังปลุก
น้องไม่ได้ตั้งใจหรอก แต่เพราะเราเป็นคนหูเร็วเกินไป
เริ่มต้นด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อยที่ต้องตื่นเช้า แม้จะเป็นวันหยุดที่รอคอย
ฝนตกตั้งแต่เมื่อคืน อากาศเย็นสบาย จนไม่อยากไปไหน ไม่อยากทำอะไร
นอกจากนอนอ่านหนังสือ และกินเค้ก
แต่แล้ว เมื่อเมฆฝนเริ่มยอมให้แดดส่องผ่าน
เราจึงพาน้องออกไปกินอาหารเวียดนามแถวช้างคลาน
ซื้อก๊วยจั๊บญวนไปฝากบ้านหลินด้วย
จากนั้นกะว่า จะไปช้อปปิ้งเครื่องประทินโฉมที่เซ็นทรัล แอร์พอร์ท
แต่รถติดตั้งแต่ระยะ 500 เมตรก่อนถึงทางเข้า
เลยเปลี่ยนใจ มุ่งหน้าไปที่แม่ริม พาน้องเที่ยว
แวะพิพิธภัณฑ์เจ้าดารารัศมี แล้วก็ไปที่สวนพฤกศาสตร์
เป็นครั้งแรกที่ขับรถไปไกลขนาดนั้น แถมยังเป็นทางลาดชัน
ซึ่งทางบางช่วง ทำเราตื่นเต้นไม่น้อย น้องไม่รู้หรอก ว่านี่เป็นครั้งแรกกกกกก

อากาศร้อนได้ใจ แต่ฟ้าก็สวยเป็นใจสมกับที่น้องรอให้พาไปเที่ยว
ต้นไม้ดอกไม้ในสวนพฤกษศาสตร์สีอาจไม่สดเหมือนตามรีสอร์ท
แต่ก็คิดว่าได้ใจน้องไปบ้าง เราชอบที่นั่น
คิดไว้แล้วว่า ถ้าว่างๆ จะเอาหนังสือไปนั่งอ่านเล่น
มีหลายมุมมาก ที่น่าเอาใจไปทิ้งไว้

กลับจากสวนพฤกษศาสตร์ ก็แวะเข้าบ้านก่อน เพราะรู้สึกเพลีย
เลยโทรไปขอให้พี่ชายเขาพาน้องเขาไปเดินถนนคนเดินแทน
แต่... ก็ดันโดนว่ามาอีก ว่าพูดไม่รู้เรื่อง เฮ้อ
ทำดีได้ดีมีที่ไหนกันเนาะ
พี่เขาบอกให้พาน้องไปส่งที่บ้านเขา เราก็รับปากไป
ซึ่งก็มาคิดได้ตอนหลังว่าทำไมเขาไม่มารับเองนะ

กลับมาถึงบ้าน แอบเอาแมวดำน้อยเข้าบ้าน
เอามากอดไว้ แต่มันก็ไม่ยอมอยู่เฉยหรอก
จิตใจเริ่มฟุ้งซ่าน เลยลุกไปเปิดหนังเรื่อง Café Lumiere
ดูไปก็เกือบหลับไป ตั้งหลายรอบ
และก็ดูไม่จบ เพราะมีแว่บหนึ่งที่อยากกินข้าวแกงกระหรี่
เลยโทรชวนน้องเมย์สวยออกไปกิน และแวะเช่าหนังที่ Entertain หลังมอด้วย
ได้เรื่อง Before Sun Rise มา
หนังเก่าที่หลายคนพูดถึงเขียนถึง เราเองก็เคยเขียนถึง ในที่สุด เราก็กำลังจะได้ดู

แล้วก็นึกขึ้นมาได้ว่าอยากไปเช่าหนังสือร้านดาว
ไปยืนมองหาหนังสืออยู่เกือบชั่วโมง
ฟังเพลงเศร้าที่ร้านเปิดจนจะร้องไห้แล้ว ไม่เจอหนังสือที่ถูกใจสักที
ไม่รู้ทำไม หนังสือใหม่ๆ ที่ออกมา ไม่เป็นแบบที่เราเคยอ่านบ้าง
หลายๆ ชั้นมีแต่หนังสือที่ดารา นักร้องเขียน
ไม่น่าอ่านเลยสักนิด แต่ก็ยอมรับว่าดาราหลายคนเขียนดี
อย่างที่เคยอ่านก็ของ ทราย กับศรราม
นึกแล้วเศร้าที่สุด ที่หาหนังสืออ่านไม่ได้
บางทีอาจเป็นเพราะว่า ไม่รู้ว่าตัวเองอยากอ่านแนวไหนกันแน่
ให้กำลังใจความรัก หรือเรื่องที่ต้องอ่านต่อจนวางไม่ลง
จะอ่านอีโรติค หรือจะอ่านวรรณกรรมเด็ก
เดินวนไปมาอยู่หลายรอบ จนมาสะดุดตากับนักเขียน
มูราคามิ กับหนังสือชื่อ after the quake
โปรดสังเกต ชื่อหนังสือ ใช้ตัวพิมพ์เล็กทั้งหมด
ไม่รู้เหมือนกันว่ามูราคามิมีความจงใจอันได
ปล. after the quake นะ ไม่ใช่ after the cake
((ปล. อีกรอบ ถ้าเป็นเค้กที่เราทำเอง
ใครกินก็ต้องมีความสุข เพราะมันอร่อย 555))

ในขณะที่กำลังนั่งพิมพ์บันทึกนี้ลงบล๊อก
ท่ามกลางความเหงาที่มานั่งขนาบข้างอยู่
พลางคุยกับจิ เอิร์ธ และหนุ่ย ทาง MSN
แล้วนางฟ้าใจดีก็ส่งเพื่อนที่แสนดีมาให้เรา
เขียนโทรมานั่นเอง เขียนบอกว่านั่งคุยกับบอล
จึงได้รู้ว่าเรามีเรื่องบางอย่างที่ทำให้ขุ่นมัวอยู่ตอนนี้เลยโทรมา
เพื่อนเอ้ย เราน้ำตาไหลเลย จริงๆ นะ
ขอบใจมากนะเขียน ขอบใจจริงๆ ที่พูดจนลิงหลับ 555
ล้อเล่นนะ ขอบใจมากจริงๆ เขียน
คงไม่มีคำไหนจะรู้สึกภูมิใจไปได้มากกว่า การที่ประกาศในบล็อกนี้ว่า
เรามีเพื่อนชื่อ “เขียน”
(เรื่องราวอาจคล้ายที่คุยกับยีน ไม่เป็นไรนะ ขอยืมมาใช้หน่อย)
------------------------------------------------------------------------------------
ปล. ถึงวันนี้จะเศร้าๆ แต่ก็ขอบใจเพื่อนเขียนและเพื่อนบอล

80 90

วันนี้เอาเพลงมาฝาก คนอ้วนทั้งหลาย

อย่ากังวลคิดมากไป อย่าใส่ใจแม้โลกจะเปลี่ยนผัน
สิ่งดีดีที่ให้กัน ยังจะเป็นเหมือนเดิม แน่นอน ฉันสัญญา
ต่อให้อายุ สัก 80 สัก 90 เดินไม่ค่อยไหว
ไม่ว่าเส้นผมมันจะเปลี่ยนสีไป ก็ไม่สน
ต่อให้รอยยิ้มมันจะเหี่ยวมันจะหย่อน ไม่ใช่เหตุผล
เธอจะอ้วนท้วนแค่ไหนไม่บ่น ยังไงก็รักเธอ
ต่อให้อ้วนท้วนและเริ่มขี้บ่นยังไงก็รักเธอ

ต่อให้อายุ สัก 80 สัก 90 เดินไม่ค่อยไหว
เส้นผมบนหัวมันจะหลุดหายไป ก็ไม่สน
ต่อให้รอยยิ้มมันจะเหี่ยวมันจะหย่อน ไม่ใช่เหตุผล
เธอจะอ้วนท้วนแค่ไหนไม่บ่น ยังไงก็รักเธอ
ต่อให้อ้วนท้วนและเริ่มขี้บ่นยังไงก็รักเธอ

ฉันรักเธอที่ตรงไหน เธอก็น่าจะรู้ดี
ย้ำๆ เธออีกสักที ฉันรักเธอที่หัวใจ
แม้อาไรจะเหี่ยวเฉา รักของเราจะยังใหม่
แม้ต้องเป็นตากับยาย เราก็ยังจะรักกัน
------------------------------
นั่นแหละ ไม่ว่าจะยังไงก็ยังรัก